Herfstontbijt

De herfst is weer begonnen. Pumpkin Spice Latte, y’all (al is die helemaal niet zo lekker, zo leerde ik proefondervindelijk). Het is tijd voor heerlijk warme sweaters (al dan niet gebreid 😉 ), gezellige dekentjes, chocomelk en meer van dat. En met meer van dat bedoel ik een heerlijk herfstontbijt. Met appel en kaneel. Bovendien in een handomdraai klaar. Alles bijeen gooien, een nachtje de koelkast in en klaar. Niet meer dan 10 minuten, opruimen incluis. Geweldig toch? ’s Ochtends al dan niet op te warmen en te vervolledigen met noten en/of fruit. Heb ik al gezegd dat het naar het schijnt ook gezond en voedzaam is? Ik ben geen expert op dat vlak, maar ik weet wel dat ik na dit ontbijt toch tot de middag verder kan zonder snoepen.

Ingrediënten van het herfstontbijt

Alles wat je nodig hebt, toppings incluis – minus de margarine, die was ik even vergeten

Je hebt nodig (per portie):
– havervlokken (ong. 4-5 soeplepels)
– shiazaad (ong. 1-2 koffielepels)
– cacaopoeder zonder suiker (2-3 koffielepels)
– kaneel (1-2 koffielepels)
– honing (een halve-1 koffielepel)
– havermelk of andere (plantaardige) melk (gieten tot alle ingrediënten ongeveer onder de vloeistof zitten)
– normaal ook plantaardige boter, maar gewone boter of margarine op sojabasis (ja, het veronderstelde gezondheidsgehalte daalt, maar in alle eerlijkheid, ik wil gewoon een heerlijk ontbijt dat mijn honger stilt voor een paar uur) werken ook perfect en geven een geweldig smeuïg resultaat (ong. 3-4 grote mespunten)

Mijn favoriete toppings:
– cashew- en peccannoten (het liefst geroosterd, vooral de eerste)
– APPEL (naar mijn gevoel niet compleet zonder, maar goed, smaken en kleuren)
– banaan
– rood fruit (framboos, aardbei enz.)

Ik maak meestal zo’n drie porties in een keer, kwestie van niet elke avond uit mijn luie zetel te moeten komen.

Wil je graag geroosterde noten als topping, dan is het wel zo handig daarmee te beginnen. Moeilijk is het niet en het duurt ook helemaal niet zo lang: zet een pan op het vuur, gooi er wat noten in en roer. Als je ze begint te ruiken en ze krijgen een goudbruin kleurtje, zet dan als de bliksem je vuur uit (je wilt immers geen aangebrande noten, nietwaar?).

Net geen aangebrande noten

Net geen aangebrande noten

Doe de havervlokken in een potje naar keuze, voeg het shiazaad, cacaopoeder, de kaneel, honing en eventueel boter/margarine (ik kan dat alleen maar aanraden wegens smeuïgheid) toe. Wees niet bang om de hoeveelheid van het een of het andere ingrediënt naar je eigen smaak aan te passen, dat is het geweldige aan dit ontbijt!

Alle niet-vloeibare ingrediënten, op boter na

Alle niet-vloeibare ingrediënten, op boter na

Giet de melk naar keuze eroverheen (ik gebruik het liefste havermelk, omdat ik teveel lactose niet goed verteer en ik dat de lekkerste plantaardige melkalternatief vind) en meng. Als je ziet dat je mengsel nogal vast is, voeg dan nog wat melk toe, want de haver en het shiazaad hebben nog de hele nacht om melk op te nemen.

Melk en boter erbij

Met melk. En boter 🙂

Als je klaar bent: dekseltje erop en koelkast in.

Lekker koud en warm! Ik voorzie mezelf het liefst van een portie waarboven ik een halve appel in stukjes snij en daarna een minuut in de magnetron gooi (met appel, ja). Eventueel voeg ik nog wat melk toe, als ik vind dat de havermout te vast is (doorgaans heb ik ‘m liever niet te lopend, maar opnieuw, les goûts et les couleurs nietwaar). Daarna wat nootjes erbij en als ik het helemaal uitbundig wil, voeg ik ook nog wat banaan en/of rood fruit toe. Aanvallen maar!

Een smakelijk ontbijt

Smakelijk!

Brief aan mijn grootouders

Opa, oma,

Wat mis ik jullie.
Er is zoveel dat ik jullie kan vertellen.

Ik heb een geweldig lief gevonden, oma. Dat weet opa nog wel. Zijn naam is heel erg grappig als je mijn familienaam kent. Hij plaagt me vaak, “meisjes plagen is liefde vragen,” zegt hij al lachend terwijl hij op mijn zenuwen werkt, maar eigenlijk heeft hij een gouden hart. Jullie vinden hem vast geweldig.

We hebben samen een huis gekocht, niet zo gek ver van bij mijn grote zusje. We hebben de ramen laten vervangen, het dak laten herleggen en er is nog meer dat ons te wachten staat. We hebben maar één garage, maar misschien komt er nog wel een carport bij, dat kan ook tellen als tweede garage 😉
Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar binnenkort kunnen we eindelijk de master bedroom betrekken. We denken na hoe we de trappenhal zullen bekleden, wat we met de zolder aanvangen, en wat met de sympathieke keuken (net als die van mama vroeger!) en onze vintage badkamer. Mijn lief heeft alvast een geweldig plan voor de tuin (vindt hij, jullie zouden het net als ik een beetje veel show vinden, denk ik). Ik zet plantjes in de living om binnenkort over heel het huis te verdelen. Stapje voor stapje, jaar per jaar, samen maken we van ons huis het beste huis dat het kan zijn.

Af en toe hebben we een huisdier. Kamo komt al eens op logies en terwijl ik dit stukje schrijf, houdt mijn schoonouders’ kat mij gezelschap. Ik zaag mijn liefjes oren af om een hondje. Ik ben zeker dat hij binnenkort door de knieën gaat! We moeten wel nog beslissen wat voor hond: hij wil graag een klein schoothondje (!), ik wil een iets groter exemplaar.

Opa, oma & kleine Saar op weg naar het kampbezoek bij kleine Line
Opa, oma & kleine Saar

Ik heb jouw mayonaise leren maken, oma, met een beetje hulp van mama. Mijn lief en ik, wij smullen ervan. Als ik hem (de mayo, natuurlijk, hé!) op een boterhammetje smeer of door een witloofslaatje draai, verschijnt een glimlach om mijn lippen.
Ik leer mijn jongste nichtje puzzelen, opa, net als jij mij hebt geleerd. Ten minste, ik zou wel willen. Ze kan het al zo goed op haar eigen manier, al laat ze zich gewillig helpen door meter.

De weg door het leven gaat met vallen opstaan, dat weten jullie vast wel.
Het is vreemd te bedenken dat jullie er niet meer zijn. Alsof de band met een zorgeloze kindertijd, gespendeerd in jullie gezelschap, finaal werd doorgeknipt. Als ik er lang over nadenk, breekt mijn hart een beetje. “Nooit meer” blijft langer dan een eeuwigheid, maar ik koester de gedachte dat jullie ons van daarboven en in ons hart gezelschap houden.

Een glimlach baant zich een weg naar buiten en ik warm me aan de zonnestraal die door het raam naar binnen valt.

Veel liefs,
jullie beste kind

Over sjaals en truien

Afgelopen week stak een oneindig aantal mooie herfst- en wintertruien mijn ogen uit. De ene was al duurder dan de andere, en vermits ik mij net nog uitleefde tussen de nieuwe collecties, was er – helaas – geen budget meer. “Laat ik er gewoon zelf een breien!”, dacht ik. Zo moeilijk kon het toch niet zijn? Bovendien blijft mijn lief maar herhalen dat ik hobby’s moet zoeken, want naar eigen zeggen heeft hij er zelf wel honderd – dat is een ander verhaal. Nu goed, wat is nu handletteren a.k.a moderne kalligrafie, daarrond wat schetsen, lezen, mijn collectie planten in leven houden, even Netflixen of mijn wilde plan om weer te bloggen? Een hobbietje meer of minder kon er nog wel bij. Wat je zelf doet, doe je immers beter. Toch?
Onder dat motto begaf ik mij naar de winkel. Complete leek die ik ben, liet ik me maar even begeleiden door de verkoopster. Ze raadde me aan om met niet al te dunne en/of pluizige wol te beginnen, met niet te dunne naalden. Een sjaal, want dat is maar een recht stuk. Zo gezegd, zo gedaan. Ik koos een kleur, een stel naalden en keerde weer naar huis.
Aldaar nam ik mijn toevlucht tot YouTube, zoals moderne mensen dat doen. Een paar tutorials later durfde ik het aan. Rijtje steken opzetten, het leek allemaal nog simpel.

Spoiler alert: schijn bedriegt. Oefening baart ongetwijfeld kunst, maar, g**ver*****, als je er voor het eerst in je volle 32 jaar op deze wereldbol aan begint, is het heus niet zo’n pret.
Pas na tien keer de eerste rij steken opzetten en twintig keer van gedacht veranderen over het aantal steken dat mijn sjaal breed moet zijn, was ik pas tevreden met het resultaat. En toen moest de echte miserie nog beginnen, zo bleek.
Alle YouTube tutorials ten spijt: pas na een vol kwartier snapte ik hoe je er echt aan begint. De eerste rij verliep stroef, stroever, stroef.
Hoewel ik dacht dat ik de steken niet te hard had aangespannen, bleek dat vanaf steek twaalf toch niet helemaal het geval te zijn (moet je weten, breien doe je omgekeerd: je begint de volgende rij steeds op de laatste steek die je voor de vorige rij maakte – logisch, omdat je de wol steeds overzet van de ene naar de andere naald). Goed voor zo’n 48 steken knoeien, om de laatste 12 te beseffen dat die toch wel een pak vlotter gingen…
Ergens liep er nog ergens iets fout (denk ik), een steek per ongeluk laten vallen of iets in de aard (ja, ik weet dat daar truukjes voor zijn, maar daar ben ik helemaal nog niet aan toe, goed?). Kortom: ik maakte prompt alles los. Ja, alles.

Ik dacht, “F*** this. WAAR BEN IK AAN BEGONNEN???? Ik ga bloggen!” (rijm not intended, maar wel mooi meegenomen, hehe). Ik moet dus helemaal opnieuw beginnen. Ik weet het. Ik heb het mezelf aangedaan.
Misschien is het net als een ingevlochten vlecht bij jezelf maken: na de eerste paar haarsecties naar het midden gebracht te hebben, zie je nog niets. Even doorzetten en na 2-3 keer wat haar te hebben toegevoegd aan je 3 hoofdsecties, begin je eindelijk een idee te krijgen van hoe het eruit gaat zien en of het gaat lukken.
Als ik dan toch herbegin, kan ik alsnog mama’s advies opvolgen (weten moeders het niet altijd beter?): eerst een testlapje breien met een beperkt aantal steken. Bij nader inzien was 60 steken ietwat teveel als ik snel resultaat wilde zien.
Intussentijd heb ik mijn toevlucht genomen tot de oude tijd: ik heb een boek gekocht. Voor beginners. Met tekst en uitleg. Of toch niet helemaal, want ik bestelde het op het net.
Zo ben ik: kind van een overgansperiode. Of zoiets 😉

Tot slot nog dit: kijk niet neer op je breiende medemens. Zot respect, mensen, echt. Het is intensiever dan je denkt, zelfs al is het vast makkelijker met een beetje oefening.
Een update over mijn welvaren volgt (of ook niet). Tot mijn boek toekomt (een week wachten! Internet, waarom?), ploeter ik nog even verder.

So long,
Sarah

80's gone wrong

Hopelijk ziet mijn resultaat er beter uit.

*Nota bij de sterretjes: je weet nooit wie er meeleest. En aangezien mijn jongste nichtje mij er tegenwoordig fijntjes op wijst dat ik geen lelijke woorden mag gebruiken, let ik een toch een heel klein beetje op 😉

Opa

Opa,

Wat een kranige man ben jij. Man van weinig woorden.

Hoe onlosmakelijk ben je verbonden met zoveel herinneringen uit mijn kindertijd.
Picknicken met de familie in het bos. Disneyland met de neven en nichten. Arcore met jou en oma.

De bezoekdagen op kamp bij de Scouts waarbij we altijd een heel pak snoep kregen (en ik altijd probeerde om een deel in mijn bagage te verstoppen ipv alles aan de leiding te geven). Parijs met jou en oma en Nonkel Jozef omdat ik te oud was voor Disneyland. Gelukkig, want zo had ik jullie helemaal voor mij alleen. Met anekdotes over mémé en de Moulin Rouge.

Hoe onlosmakelijk ben je verbonden met oma.
Al die woensdagnamiddagen die Line en ik bij jullie gesleten hebben. Al het lekkers dat oma voorzag. De “crème vanille” (al dan niet met rozijntjes) waar jij zo van kon smullen, nadat je mij wel tien keer “eeuwige kneveloare” genoemd had. Vlees kauwen kon ook zo lang duren…

Alle keren die je ons bent komen halen op school. Die keer toen je mij niet vond omdat ik een geheime gang was gaan verkennen. Of die keer toen ik ziek werd op de tram en je bij een bakker een glaasje water ging vragen zodat ik wat kon bekomen, voor we verder gingen richting Coghenlaan.

Opa, het kon al eens botsen tussen ons. De ruzie over of het nu wel of niet NONKEL Armand was, kent – denk ik – intussen de hele familie. Maar alleen wij begrepen van elkaar dat het een principiële kwestie was en dat we dus gewoon niet KONDEN toegeven. En het kwam ook altijd weer goed.

Hoe onlosmakelijk ben je verbonden met zoveel kleine dingen.
De West-Vlaamse rijmpjes toen we nog bij jou op schoot konden. Een sneetje kinderworst in de beenhouwerij. Alle tijd die we spendeerden in jouw bureau op het “opperste”, waar we de kasten al eens te luid lieten open vallen (maar wat was leuker dan dat?).
Hoe je mij met een eindeloos geduld leerde puzzelen: eerst de hoekjes en de kantjes, dan pas de rest.

Hoe je mij leerde dat eten ook echt genieten kan zijn. Toen je al in het ziekenhuis lag, lichtten je ogen nog op toen je hoorde dat Tante Cécile choucroute had gemaakt. Opa, ik wens jou daarboven, in goed gezelschap, een kip voor jou alleen.

Opa,

Wat een kranige man ben jij. Man van weinig woorden.

Geef oma een dikke knuffel van ons allemaal.
Zoals jij altijd afscheid nam: een kruisje, “God zegene u en bewaar u”.

Ik zie je graag,
je beste kind

*Door mijn zus en mezelf.

 

Opa, oma & kleine Saar op weg naar het kampbezoek bij kleine Line

Opa, oma & kleine Saar op weg naar het kampbezoek bij kleine Line

Verdriet in stukjes

Oma,

Dit weekend aten we zelfgemaakte américain préparé met frieten en mayonaise. Neen, mama’s mayonaise is nog steeds de jouwe niet (maar het was ook lekker). Het tovert een glimlach op mijn lippen, een mooie herinnering, die prachtoma die je was.

Ik dacht dat het wel zou wennen, dat je er niet meer bent. Dat dat is wat het betekent om er niet meer te zijn: een gemis, een leegte, herinneringen, en verder niets.

Wat een misvatting: ik dacht dat ik ontroostbaar zou huilen wanneer jij er niet meer was. Dat ik al mijn tranen om jou in één keer zou uitstorten.

Dat ik je vervolgens zou missen, en wennen aan dat gevoel. En verder niets.

Toen het moment eindelijk – het zat er al even aan te komen – daar was, wachtte ik verbaasd op een grote tranenvloed. Maar die bleef uit. Verbaasd wachtte ik op het moment dat het doordrong – echt doordrong – dat ik je nooit meer zou zien. Dan zouden de tranen wel komen, dacht ik. Maar ook dat bleef uit.

Oma & kleine Saar

Oma & kleine Saar

We zijn bijna twee jaar verder. (Mijn) verdriet komt in stukjes, weet ik nu.

De meeste dagen heb ik niet het gevoel dat je er niet meer bent. De meeste dagen weet ik mij geborgen in jouw liefde. Dat idee is geruststellend. Misschien is dat wat mensen bedoelen, wanneer ze zeggen dat je nooit echt afscheid neemt. Dat zolang je aan iemand denkt, die persoon verderleeft.

Soms, in een moment van helderheid, zo je wil, dringt het door. Dat als de telefoon overgaat, jij niet vraagt hoe het gaat. Dat als ik opa thuis ga afzetten, jij niet gewoon in je stoel zit. Dat – buiten in onze herinnering – je er gewoon niet meer bent. Eindigheid. Dan stokt mijn adem en vecht een snik zich naar buiten. Koude handen rond mijn hart. “Nooit meer,” blijft langer dan een eeuwigheid.

Ik mis je soms zo vreselijk dat ik ervan moet huilen.

Wat een geluk dat jij, ondanks alles, mijn oma blijft.

Dikke zoen,
Je beste kind

Oma

Liefste oma, zo wil ik me je niet herinneren: klein, frêle, verzwakt in je ziekenhuisbed.

Liever denk ik aan toen ik als kleuter in het midden van het jaar mee mocht met jou en opa naar Arcore, op bezoek bij de De Deckers. Of toen Line en ik elke woensdagmiddag van school naar jullie kwamen en jij ons trakteerde op frieten met zelfgemaakte américain preparé en mayonaise – er zal nooit een mayonaise zijn die aan de jouwe kan tippen. Of spaghetti bolognaise die te pikant was voor mijn kleine kindermond en het slokje bier dat we altijd uit jouw flesje Stella kregen. Hoe traag ik at en opa die altijd “eeuwige kneveloare” tegen me zei (dat ben ik nog altijd). Hoe je ook zo vaak een dessertje voorzag: een flan caramel of een crème vanille, met rozijntjes of met gouden saus. Samen met opa smulden we daar onze buik van rond! Hoe we daarna met de afwas hielpen en jij ons leerde hoe we het bestek moesten opblinken, waarna je steevast “Zo zie ik u werken!” uitriep ter goedkeuring. Hoe Line en ik, tot mama ons kwam halen, naar het Disney Festival op tv mochten kijken en hoe we dan allemaal samen nog snel een boterham aten voor mama ons mee naar huis nam.

Liever denk ik aan alle uren die ik samen met mijn neven en nichten in jouw en opa’s gezelschap mocht vertoeven. Hoe jullie ons meenamen naar Disneyland Parijs en we samen naar de nieuwste Disneyfilm gingen kijken in de cinema. Hoe jullie voor je kleinkinderen telkens voor een schitterende Sinterklaas en Pasen zorgden.  Hoe je de lakens uitdeelde tijdens de familiefeesten en dat al eens voor wrevel zorgde – want in onze familie denken we allemaal een beetje dat we het beter weten. 😉

Liever denk ik aan hoe je ons altijd in de watten legde. Hoe je voor mij altijd mayonaise bent blijven maken, omdat je wist dat ik er zo van kon smullen, zelfs al was het maar bij een boterham. Hoe je er op stond me met Palmzondag toch een palmtakje te geven voor mijn goed geluk, ook al heb ik het geloof al lang opgegeven. Hoe je ogen zich met trots vulden met nieuwjaar, wanneer al je kleinkinderen jullie hun beste wensen voordragen. Hoe je ons trots vertelde: “Ge staat schoon vandaag!” en “Gij zijt toch zo’n schoon kind!”

Liefste oma, je ben zelf zo’n schone vrouw, van binnen en van buiten. Dàt is hoe ik me je wil herinneren: hoe je er altijd mooi en verzorgd uitzag, en hoe vooral geen moeite jou teveel was om voor je (klein)kinderen te zorgen. Hoe graag je wou dat ook wij het geluk vonden. Hoe hard je hebt gevochten tot het einde.

Liefste oma, die sterke, mooie en lieve vrouw die je altijd voor mij – en al je andere kleinkinderen – bent geweest: dat is ook hoe we ons je zullen herinneren. Altijd.

Het is nog niet helemaal doorgedrongen. Dat je niet gewoon thuis bent. Dat volgende keer als de telefoon overgaat, jij het niet bent. Dat we je nooit meer zien. Dat je er niet meer bent.

Ik snak naar adem en een snik vecht zich een weg naar buiten. Ik ben blij dat jij mijn oma was. Dat ik je zolang bij me heb kunnen hebben. Dat je geen pijn meer moet afzien, ook. Maar  “nooit meer” is langer dan een eeuwigheid.

Oma & kleine Saar

Oma & kleine Saar

Kinderlijke vrolijkheid

Ze verschijnt aan de deur, aan de hand van haar mama. Glimlach bijna permanent op haar lippen, zeker als ze je net in de gaten krijgt, een blijk van herkenning – tenzij ze net wakker is. Dat is haar favoriete moment niet, namelijk. Dan hangt ze aan moeders rokken of vaders broek. Uberschattig vleit ze zich tegen hen aan terwijl ze weer tot de wereld komt. Een minuut of tien later ontpopt ze zich alweer tot haar vrolijke zelf. Guitig trekt ze naar haar speelgoedmand, vist er een dierenboekje uit. “Koe,” roept ze dan enthousiast. En nog harder “MIAUW!” -ze hebben thuis twee katten. Ze troont door het hele huis twee knuffels mee -Walter, een draak, van haar en Mr. Panda (what’s in a name?), een oude knuffel van mezelf. Ze kijkt smekend naar wie het dichtste in de buurt staat. Een blik die zegt “Ik wil in de schommelstoel, maar ik ben klein en de stoel is groot. HELP.” Genietend wiegt ze heen en weer. Ze kijkt ondeugend in het rond om te zien of iemand op haar let -alsof ze weet dat wat ze wil doen, onder de noemer “kattekwaad” zal vallen. Lachend gooit ze Mr. Panda op de grond. Walter volgt. Ze schatert. Als ik ze haar weer geef, herhaalt het tafereel zich. Ze wil uit de schommelstoel en een hap van dat tomaatje, wel nu direct, alsjeblief. Als haar neus vol snot hangt en je hebt het niet gezien, dan komt ze vrolijk lachend op je af, geeft je een knuffel en veegt intussen haar neus aan je kleren af. Als je iets doet dat tegen haar zin is, begint ze zachtjes te krijsen en gaat ze troost zoeken bij iemand anders -en slaat haar armen rond je nek alsof ze je nooit nog zal loslaten. Daarna gaat ze weer verder spelen. Ze kookt in miniatuur kookpotten en laat je enthousiast proeven. Blijven logeren is geen moeite. Als ze ’s ochtends denkt dat je nog slaapt, houdt ze zichzelf rustig bezig met de knuffels in haar bed. Tot ze je door heeft – dan gaat ze enthousiast rechtop staan, lacht en slaat vrolijke gilletjes. Net zo lang als je erover doet om haar uit bed te vissen. Ze aanvaardt vrolijk koekjes en ze wil ook die chips die je hebt uitgehaald. Maar met een tomaatje, druif, olijf of kappertje is ze ook altijd gelukkig. Zet je muziek op, dan beweegt ze ongecontroleerd mee. Het lijkt sterker dan haarzelf, een soort natuurkracht, alsof haar lichaam in haar plaats beslist dat het moet swingen – het ziet er een beetje uit als headbangen, soms. Ze vist een Duplo-tijger van tussen haar speelgoed en komt hem enthousiast aan je tonen. Als je gromt, stormt ze vervolgens al grommend heel het huis door. Ze lacht als je met haar meespeelt. Als ze ziet dat je droevig bent, vraagt ze, “pijn?” en geeft je een aai. “Kom,” wenkt ze je en ze troont je mee door de tuin, een hele nieuwe wereld die ze wil ontdekken. Maar soms komt ze gewoon naar je toelopen en steekt haar armen naar je uit. Ze legt haar hoofd tegen je schouder en geeft je een schouderklopje. Ze ziet je graag, zo simpel als dat voor een kind kan zijn. “Meter,” zegt ze, en ze kijkt naar mij. Nodeloos te zeggen dat ik gloei van trots en helemaal smelt. Ode aan mijn metekind.

Windows en auto’s, Pt. I, II & III

Ik heb weer problemen met mijn laptop, of beter gezegd: met het gedeelte waar Windows op draait (het ander gedeelte is opgeëist door Linux). Die frustraties kom ik om de zoveel tijd tegen, maar vandaag waren ze bijzonder hoog. Vandaar dat ik u deel 3 in de reeks “Windows en auto’s” kan presenteren. Spoiler: een auto met een Microsoft- besturingssysteem is NOOIT gerechtvaardigd (en daarmee zeg ik niet dat enig ander besturingssysteem à la Apple ofzo dat wel zou zijn, integendeel, ik ga ervan uit dat dat evenmin zo is). Ziehier:

Windows en auto’s, Pt. III

Naar analogie met Mijn papa, Windows en auto’s en Windows en auto’s, pt II: werken met MS Word.
In de categorie “herkenbare situaties met de/het [?] Microsnot Beast”. Subcategorie: “Ms Office, Word”.

Doet zich het volgende voor: Begrijpt Word langs geen kanten wat je bedoelt. In casu: Probeer je titels te structuren door het gebruik van headings en lijstjes. Houdt Word eraan om titels uit heading 2 op hetzelfde niveau in het lijstje te plaatsen als heading 1. Slaag je er toch in heading 2 op niveau 2 te krijgen en wil je de volgende titel (nog steeds heading 2) van niveau veranderen. Verandert de/het [?] Microsnot Beast de vorige heading 2s opnieuw naar een niveau hoger.

Zo ga je te werk: Schreeuw alle frustraties uit je lijf (want daar wordt je weer rustig van), sla desnoods op tafel (ontzie daarbij mensen/dieren/je laptop/toetsenbord/enig elektronisch apparaat/… de tafel is echt geschikter) en doe daarna gewoon weer verder. Plots begrijpt MS Word alles. Succes gegarandeerd. [Nevermind dat ik misschien plots een duidelijker commando gaf. Microsnot is ALTIJD in fout!]

Windows in de auto: Ben je aan het rijden en probeer je links af te slaan, want je mag niet rechtdoor. Zegt Windows: “Cannot turn left. Must continue straight on”. Slaag je er toch in af te slaan, herhaalt Windows opnieuw: “Cannot turn left” en draait ie je auto automatisch een kwartslag terug (en als je even pech hebt, parkeert ie je tegen een boom). Schreeuw je eens goed, en je auto rijdt plots weer schoon naar waar hij heen moet.

Conclusie (zou geen verrassing mogen zijn): Auto’s die draaien op een besturingssyteem van Microsoft, zijn ronduit gevaarlijk. BEWARE THE MICROSNOT BEAST!

Ik wil uiteraard niemand die andere grieven onthouden, maar zij komen uit de catacomben van mijn oude blog. U kon wat hoger al doorklikken, maar nu u hier toch bent: een kopie. Omdat recentere grieven meestal net dat beetje meer doorwegen, begin ik bij deel 2.

Windows en auto’s, Pt. II

In de categorie “BEWARE THE MICROSNOT BEAST”, werken met MS Office, Word om precies te zijn.
Naar analogie met Mijn papa, Windows en auto’s.

Wijst de spellingscontrole je op het volgende: “Formeel taalgebruik (geen suggesties)”. You must be kidding me. Ik gebruik MS Word toch alleen maar om mijn meest informele smsjes in op te stellen?
Windows in de auto: Hou je je aan het verkeersregelement. Zegt de veiligheidscontrole: “Cannot continue. You are driving pursuant to the law. (No suggestions)”.

Stel je de spelling in op Nederlands (België). Wijst de controle je op een foute zin: “Belgisch Nederlands (geen suggesties)”. No shit, Sherlock! Ik wilde Afrikaans leren en dus stelde ik de spelling in op het Nederlands van België.
Windows in de auto: Leer je rijden. Zegt de veiligheidscontrole: “Cannot continue. You are driving correctly. (No suggestions).”

Wijst diezelfde controle je op een fout woord: “Schrijftaal (geen suggesties)”. Je meent het. Ik gebruik mijn MS Word om tegen de mensheid te praten.
Windows in de auto (met automatische versnellingsbak): Schakel je de auto in D (Drive) en rij je de weg op. Zegt de veiligheidscontrole: “Cannot continue. Your car is driving. (No suggestions)”.

Conclusie: Auto’s & een Microsoft-besturingssysteem gaan niet goed samen. BEWARE THE MICROSNOT BEAST! It never gets old.

Er was dus ook nog een laatste (eerste) deel, nog steeds uit diezelfde catacomben.

Windows en auto’s, Pt I.

In de categorie “mijn papa, windows en auto’s”:

-Doet zich het volgende voor: Windows is aan het installeren, “An error occured. Restart your computer or send error report?” Dat laatste kan al helemaal niet, want gezien je aan het installeren bent kan je nog helemaal niks verzenden.
Mijn papa: “Je bent aan het rijden en parkeert je auto tegen een boom. “Cannot find your airbag. Do you want to continue?”

-Doet zich het volgende voor: In Word wil je een of andere setting deleten, windows geeft een warning message, “Are you sure you want to delete? This cannot be undone” Yes, I want to delete. Enter. Desbetreffend object verdwijnt en verschijnt vervolgens opnieuw op je scherm.
Mijn papa: “Je hebt je gordel om en wil je deur opendoen. “Click to release your seatbelt” Je klikt en “Cannot release seatbelt” Je deur gaat niet open, want: “Click to release your seatbelt”.

-Doet zich hetvolgende voor: “Mediamanager has encountered an unexpected error & needs to close” Opties: debug, send error report of don’t send.
Mijn papa: “You have a flat tire. Do you want to repair?”

Conclusie: Auto’s die draaien met een Microsoft-besturingssysteem, werken NIET.
BEWARE THE MICROSNOT BEAST!

Déclaration d’amour, pt. II of Music, Maestro! Pt. II

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Wie wat ouder is dan ik en mijn liefde voor muziek deelt, voelt misschien wel hetzelfde voor vinyl. Mogelijk zijn cd’s in sommige van hun ogen van mindere kwaliteit, of minder waard, of niet dezelfde ervaring, of wat dan ook. Ze zijn een product van mijn tijd, en ik hecht er tien keer zoveel waarde aan dan aan een mp3-tje dat op mijn computer staat en dat ik niet kan aanraken. Het spijt me te zien dat mijn favoriete platenboeren van vroeger bijna allemaal hun deuren hebben moeten sluiten. Het spijt me dat (tenzij ik naar Mediamarkt -lage prijzen lonken al wel eens- of Fnac -bij gebrek aan beter- uitwijk, als zij al hebben waar ik naar op zoek ben) ik haast niet meer heerlijk door de cd-rekken kan bladeren, op ontdekkingstocht naar nieuwe schatten. Ook ik moet uitwijken naar het internet. Dat biedt het voordeel dat ik gericht op zoek ga en dus niet zomaar mijn geld uitgeef, maar het is niet hetzelfde gevoel als een cd-winkel binnenstappen en tussen de rekken vinden wat je zoekt en en passant nog iets extra oppikken. Maar soit.

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Ik heb er twee rekjes voor die van bij Ikea komen. Benno, geloof ik, in een uitvoering die ze nu niet meer verkopen. Dat is een heel klein beetje een ramp, want nog twee schapjes en dan zijn mijn rekjes vol. Ik zei het al, ik ga tegenwoordig noodgedwongen gerichter op zoek, dus de rekjes vullen zichzelf niet meer zo snel als vroeger. Tenzij al mijn favoriete artiesten samenspannen en min of meer gelijktijdig een nieuw album uitbrengen, koop ik geen 5 cd’s meer op minder dan twee maand tijd. Maar toch zullen ze ooit -binnen afzienbare tijd- vol zijn, en dan ben ik gedoemd tot het kopen van een cd-kast die er niet bij past of het aanschaffen van een geheel nieuwe hamsterplaats. First world problems.

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Ze zijn misschien wel mijn dierbaarste bezit. Tot voor kort dacht ik altijd dat ik ze uit een mogelijke ramp thuis zou redden (denk: vuur, of zo). Ik zou ze allemaal in een doos of valies steken en ermee het huis uit rennen. Maar onlangs verhuisden we. Ik stak al mijn cd’s in een grote doos (ook uit Ikea). Ze pasten erin! Ik kon ze redden! Maar nee. Ik kon ze niet dragen.

(pdw)

Eigenlijk ken ik de ballen van (pdw). Ik ken hem meer niet (Humo, 3Keys, Skepp, Skyblasters en wat nog meer) dan wel (column in De Morgen, hoofdredacteur P-magazine en geliefd commentator hier en daar). Gebaseerd op de voorgaande zin zou je kunnen stellen dat ik op z’n minst het laatste decennium onder een rots (of in een grot -ik heb me laten vertellen dat ik soms neanderthaler-trekjes heb) heb doorgebracht. Zo erg is het niet met mij gesteld, zelfs Comedy Casino ken ik, ik wist alleen niet dat (pdw) er mee achter zat. Hoogstens kan ik dus beschuldigd worden van enige onoplettendheid. Dat gelijk gun ik u volledig. En nu terug naar de kern van de zaak (voor u denkt dat ondergetekende een dikke narcist is): (pdw) is dood. Dat onrustwekkende bericht sprong gisteren in de late namiddag ineens in mijn ooghoek. Zoals zo vaak had ik net mijn vaste nieuwssite, demorgen.be (ik zweer erbij, maar ik ben niet objectief in mijn mening), net herladen. In eerste instantie dacht ik dat het niet waar was. Er was op dat moment nergens een doodsoorzaak te bespeuren, en Wikipedia bracht ook al geen soelaas. Patrick De Witte mocht dan inderdaad overleden zijn, nergens zag ik de bekende vermelding dat het hier om een recente gebeurtenis ging, dus dat je voorzichtig met de info moet omspringen (intussen blijkt dat die niet standaard verschijnt bij een overleden persoon). Ik dacht: hij houdt ons voor de gek. Ik mag dan al weinig kennen van (pdw), één ding weet ik wel: de man is een begenadigd criticus en beschikt over een geweldig gevoel voor humor. Ik wilde liever geloven dat hij er ons allemaal met open ogen in deed trappen, al was het maar om te bewijzen dat we de media te snel geloven. Morgen zou hij doodleuk iedereen bellen om te zeggen dat hij nog springlevend was en dat we zo goedgelovig niet moeten zijn. Zelfs toen ik om 19u mijn televisie aanzette om het nieuws te volgen, en de VRT Marcel Vanthilt liet opdraven met de wijze woorden “Patrick De Witte had een scherpe pen en was heel humoristisch, maar ook heel hard. Zijn stukken waren altijd entertainend en altijd de nagel op de kop slaand”, dacht ik nog dat hij ons allemaal mooi liggen had. Maar neen. Ik ging slapen, mijn wekker ging af en zowat het eerste wat ik hoorde, was Siska Schoeters die zei dat Patrick De Witte nog steeds dood is. Hartfalen. Op je vierenvijftigste. Echtgenoot. Vader van twee kinderen. Scherpe pen. En zoveel meer. Zelfde leeftijd als mijn eigen moeder. Ik wil er liever niet te veel over nadenken. Sterkte wensen aan zijn gezin, zijn familie, zijn vrienden, diegenen die hem kenden.
Op Twitter zei Iwein Segers gisteren al “Het had beter geweest als dit een grap was,” en Marc Reynebeau “Verdomme, Patrick, zo was dat niet afgesproken”. Misschien was het wel typisch (pdw) om zo onverwacht uit de hoek te komen, en iedereen te snel af zijn. Misschien ook niet. Maar om terug te keren naar het begin: eigenlijk ken ik de ballen van (pdw), maar elke keer ik zijn column lees (meestal op demorgen.be), word ik groen van bewonderende jaloezie. Zo wil ik ook mijn pen kunnen hanteren, zo wil ik kunnen schrijven. En daarom: het ga je goed, daar, aan de andere kant, (pdw). Als die er al is. En anders ook.