Kinderlijke vrolijkheid

Ze verschijnt aan de deur, aan de hand van haar mama. Glimlach bijna permanent op haar lippen, zeker als ze je net in de gaten krijgt, een blijk van herkenning – tenzij ze net wakker is. Dat is haar favoriete moment niet, namelijk. Dan hangt ze aan moeders rokken of vaders broek. Uberschattig vleit ze zich tegen hen aan terwijl ze weer tot de wereld komt. Een minuut of tien later ontpopt ze zich alweer tot haar vrolijke zelf. Guitig trekt ze naar haar speelgoedmand, vist er een dierenboekje uit. “Koe,” roept ze dan enthousiast. En nog harder “MIAUW!” -ze hebben thuis twee katten. Ze troont door het hele huis twee knuffels mee -Walter, een draak, van haar en Mr. Panda (what’s in a name?), een oude knuffel van mezelf. Ze kijkt smekend naar wie het dichtste in de buurt staat. Een blik die zegt “Ik wil in de schommelstoel, maar ik ben klein en de stoel is groot. HELP.” Genietend wiegt ze heen en weer. Ze kijkt ondeugend in het rond om te zien of iemand op haar let -alsof ze weet dat wat ze wil doen, onder de noemer “kattekwaad” zal vallen. Lachend gooit ze Mr. Panda op de grond. Walter volgt. Ze schatert. Als ik ze haar weer geef, herhaalt het tafereel zich. Ze wil uit de schommelstoel en een hap van dat tomaatje, wel nu direct, alsjeblief. Als haar neus vol snot hangt en je hebt het niet gezien, dan komt ze vrolijk lachend op je af, geeft je een knuffel en veegt intussen haar neus aan je kleren af. Als je iets doet dat tegen haar zin is, begint ze zachtjes te krijsen en gaat ze troost zoeken bij iemand anders -en slaat haar armen rond je nek alsof ze je nooit nog zal loslaten. Daarna gaat ze weer verder spelen. Ze kookt in miniatuur kookpotten en laat je enthousiast proeven. Blijven logeren is geen moeite. Als ze ’s ochtends denkt dat je nog slaapt, houdt ze zichzelf rustig bezig met de knuffels in haar bed. Tot ze je door heeft – dan gaat ze enthousiast rechtop staan, lacht en slaat vrolijke gilletjes. Net zo lang als je erover doet om haar uit bed te vissen. Ze aanvaardt vrolijk koekjes en ze wil ook die chips die je hebt uitgehaald. Maar met een tomaatje, druif, olijf of kappertje is ze ook altijd gelukkig. Zet je muziek op, dan beweegt ze ongecontroleerd mee. Het lijkt sterker dan haarzelf, een soort natuurkracht, alsof haar lichaam in haar plaats beslist dat het moet swingen – het ziet er een beetje uit als headbangen, soms. Ze vist een Duplo-tijger van tussen haar speelgoed en komt hem enthousiast aan je tonen. Als je gromt, stormt ze vervolgens al grommend heel het huis door. Ze lacht als je met haar meespeelt. Als ze ziet dat je droevig bent, vraagt ze, “pijn?” en geeft je een aai. “Kom,” wenkt ze je en ze troont je mee door de tuin, een hele nieuwe wereld die ze wil ontdekken. Maar soms komt ze gewoon naar je toelopen en steekt haar armen naar je uit. Ze legt haar hoofd tegen je schouder en geeft je een schouderklopje. Ze ziet je graag, zo simpel als dat voor een kind kan zijn. “Meter,” zegt ze, en ze kijkt naar mij. Nodeloos te zeggen dat ik gloei van trots en helemaal smelt. Ode aan mijn metekind.

Advertenties

2 thoughts on “Kinderlijke vrolijkheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s