Déclaration d’amour, pt. II of Music, Maestro! Pt. II

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Wie wat ouder is dan ik en mijn liefde voor muziek deelt, voelt misschien wel hetzelfde voor vinyl. Mogelijk zijn cd’s in sommige van hun ogen van mindere kwaliteit, of minder waard, of niet dezelfde ervaring, of wat dan ook. Ze zijn een product van mijn tijd, en ik hecht er tien keer zoveel waarde aan dan aan een mp3-tje dat op mijn computer staat en dat ik niet kan aanraken. Het spijt me te zien dat mijn favoriete platenboeren van vroeger bijna allemaal hun deuren hebben moeten sluiten. Het spijt me dat (tenzij ik naar Mediamarkt -lage prijzen lonken al wel eens- of Fnac -bij gebrek aan beter- uitwijk, als zij al hebben waar ik naar op zoek ben) ik haast niet meer heerlijk door de cd-rekken kan bladeren, op ontdekkingstocht naar nieuwe schatten. Ook ik moet uitwijken naar het internet. Dat biedt het voordeel dat ik gericht op zoek ga en dus niet zomaar mijn geld uitgeef, maar het is niet hetzelfde gevoel als een cd-winkel binnenstappen en tussen de rekken vinden wat je zoekt en en passant nog iets extra oppikken. Maar soit.

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Ik heb er twee rekjes voor die van bij Ikea komen. Benno, geloof ik, in een uitvoering die ze nu niet meer verkopen. Dat is een heel klein beetje een ramp, want nog twee schapjes en dan zijn mijn rekjes vol. Ik zei het al, ik ga tegenwoordig noodgedwongen gerichter op zoek, dus de rekjes vullen zichzelf niet meer zo snel als vroeger. Tenzij al mijn favoriete artiesten samenspannen en min of meer gelijktijdig een nieuw album uitbrengen, koop ik geen 5 cd’s meer op minder dan twee maand tijd. Maar toch zullen ze ooit -binnen afzienbare tijd- vol zijn, en dan ben ik gedoemd tot het kopen van een cd-kast die er niet bij past of het aanschaffen van een geheel nieuwe hamsterplaats. First world problems.

Ik hou van cd’s. Ik verzamel ze, een beetje zoals een hamster. Ze zijn misschien wel mijn dierbaarste bezit. Tot voor kort dacht ik altijd dat ik ze uit een mogelijke ramp thuis zou redden (denk: vuur, of zo). Ik zou ze allemaal in een doos of valies steken en ermee het huis uit rennen. Maar onlangs verhuisden we. Ik stak al mijn cd’s in een grote doos (ook uit Ikea). Ze pasten erin! Ik kon ze redden! Maar nee. Ik kon ze niet dragen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s