(pdw)

Eigenlijk ken ik de ballen van (pdw). Ik ken hem meer niet (Humo, 3Keys, Skepp, Skyblasters en wat nog meer) dan wel (column in De Morgen, hoofdredacteur P-magazine en geliefd commentator hier en daar). Gebaseerd op de voorgaande zin zou je kunnen stellen dat ik op z’n minst het laatste decennium onder een rots (of in een grot -ik heb me laten vertellen dat ik soms neanderthaler-trekjes heb) heb doorgebracht. Zo erg is het niet met mij gesteld, zelfs Comedy Casino ken ik, ik wist alleen niet dat (pdw) er mee achter zat. Hoogstens kan ik dus beschuldigd worden van enige onoplettendheid. Dat gelijk gun ik u volledig. En nu terug naar de kern van de zaak (voor u denkt dat ondergetekende een dikke narcist is): (pdw) is dood. Dat onrustwekkende bericht sprong gisteren in de late namiddag ineens in mijn ooghoek. Zoals zo vaak had ik net mijn vaste nieuwssite, demorgen.be (ik zweer erbij, maar ik ben niet objectief in mijn mening), net herladen. In eerste instantie dacht ik dat het niet waar was. Er was op dat moment nergens een doodsoorzaak te bespeuren, en Wikipedia bracht ook al geen soelaas. Patrick De Witte mocht dan inderdaad overleden zijn, nergens zag ik de bekende vermelding dat het hier om een recente gebeurtenis ging, dus dat je voorzichtig met de info moet omspringen (intussen blijkt dat die niet standaard verschijnt bij een overleden persoon). Ik dacht: hij houdt ons voor de gek. Ik mag dan al weinig kennen van (pdw), één ding weet ik wel: de man is een begenadigd criticus en beschikt over een geweldig gevoel voor humor. Ik wilde liever geloven dat hij er ons allemaal met open ogen in deed trappen, al was het maar om te bewijzen dat we de media te snel geloven. Morgen zou hij doodleuk iedereen bellen om te zeggen dat hij nog springlevend was en dat we zo goedgelovig niet moeten zijn. Zelfs toen ik om 19u mijn televisie aanzette om het nieuws te volgen, en de VRT Marcel Vanthilt liet opdraven met de wijze woorden “Patrick De Witte had een scherpe pen en was heel humoristisch, maar ook heel hard. Zijn stukken waren altijd entertainend en altijd de nagel op de kop slaand”, dacht ik nog dat hij ons allemaal mooi liggen had. Maar neen. Ik ging slapen, mijn wekker ging af en zowat het eerste wat ik hoorde, was Siska Schoeters die zei dat Patrick De Witte nog steeds dood is. Hartfalen. Op je vierenvijftigste. Echtgenoot. Vader van twee kinderen. Scherpe pen. En zoveel meer. Zelfde leeftijd als mijn eigen moeder. Ik wil er liever niet te veel over nadenken. Sterkte wensen aan zijn gezin, zijn familie, zijn vrienden, diegenen die hem kenden.
Op Twitter zei Iwein Segers gisteren al “Het had beter geweest als dit een grap was,” en Marc Reynebeau “Verdomme, Patrick, zo was dat niet afgesproken”. Misschien was het wel typisch (pdw) om zo onverwacht uit de hoek te komen, en iedereen te snel af zijn. Misschien ook niet. Maar om terug te keren naar het begin: eigenlijk ken ik de ballen van (pdw), maar elke keer ik zijn column lees (meestal op demorgen.be), word ik groen van bewonderende jaloezie. Zo wil ik ook mijn pen kunnen hanteren, zo wil ik kunnen schrijven. En daarom: het ga je goed, daar, aan de andere kant, (pdw). Als die er al is. En anders ook.

Advertenties