Def Leppard

Het is weer zover. De gierende gitaren en lang, wild, zwierend mannenhaar. Ik heb zo mijn momenten. Altijd gehad, veronderstel ik – daarvoor verwijs ik graag naar mijn Bon Jovi fandom dat de kop opstak toen ik een jaar of 13 was. Wat later (nu ja, wat je later noemt: ik zat in het tweede of derde middelbaar en was om de één of andere reden in de ban van Metallica – Nothing Else Matters, naar ik aanneem) ondernam ik een tour d’horizon langs alle soorten hard rock en (voorlopers van) metal. Ik had een boek over Metallica waarin ik las over NWOBHM (voor de leken: New Wave Of British Heavy Metal) en meer van dat. Al die bands die daarin genoemd werden, een geheel onaangeboorde bron van nieuwe muziek! Dat kon ik niet aan mij voorbij laten gaan. Zo ben ik door een heel stuk van de voorraad Twisted Sister, Led Zeppelin, Def Leppard, Black Sabbath en consoorten van de bibliotheek gegaan – het internet was nog niet zo’n algeheel verspreid fenomeen, toen. Ik vond zelf een link met mijn papa, die mij wist te vertellen dat hij een aantal van die bands zelf luisterde in zijn wilde jaren. Vooraleer u een gat in de lucht springt in mijn plaats, vinyl-liefhebbende lezer, helaas: mijn papa had al zijn platen van dergelijk soort al weggegeven. En vooraleer zij die muziek graag in hokjes opdelen met hun ogen rollen: ik weet heus wel dat er een verschil is tussen pakweg Led Zeppelin en Bon Jovi. Dat hard rock en metal en glam metal bijlange niet hetzelfde zijn. Wat niet wegneemt dat ze ergens ook met elkaar verbonden zijn, hoe schandelijk u dat ook vinden mag. Zodoende: wanneer de gierende gitaren overheersen in mijn muzikale consumptie, staan zij allemaal broederlijk naast elkaar in mijn playlists. U mag dat heiligschennis noemen, wat mij betreft is het gewoon liefde voor muziek.

In ieder geval. Ik kwam indertijd na mijn tourtje uit waar ik begonnen was: grunge. Maar ergens is de liefde voor dat wilde haar en de gitaar nooit verdwenen, en al zeker niet wanneer de haren en de gitaren flirten met het theatrale. Mijn meer recentere opflakkeringen van dat vlammetje zijn een heel klein beetje de schuld van Supernatural. Beste begeleidende muziek ooit in een serie. De seizoensfinales beginnen steevast met Kansas, Creedence Clearwater Revival speelde al een belangrijke rol (en Bon Jovi ook!), Led Zeppelin is onlosmakelijk verbonden met één van de hoofdpersonages (zonder ooit een noot Led Zep te spelen… faut le faire!). Ah, de muziek die ik (her)ontdekt heb dankzij Supernatural… *droomt even weg* Wel ja, mijn algemene muzikale kennis wat bijgeschaaft, en waarom ook niet? 🙂 Meest recente herontdekking: Def Leppard.

Een awesome Supernatural moment, trouwens, die song (Youtube: Supernatural & Def Leppard en u vindt ‘m meteen). Meteen ook duidelijk de inspiratie voor de titel van die film, Rock of Ages, die ik om logische en overduidelijke redenen heel erg goed vind. Daar is ook een versie van volgende song van Def Leppard in te vinden (Tom Cruise als rockgod! Ik hou niet zo van Tom Cruise doorgaans, maar hij was wel overtuigend als rockdiva, ha!):

Zo weet u meteen wat voor soort muziek er dezer dagen uit de speakers van mijn auto knalt. En nu ter andere zake:

Learning how to love me, pt. XXXIV

Learning how to love me, pt. XXXIV

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s