Songbird pt. VIII

Drie voor de prijs van één. Misschien een beetje omdat ik al zo lang over tijd ben om nog eens een blogje te posten (masterproeven, vakantie en verwerken van de resultaten en de gevolgen daarvan, so please forgive me for my absence). Meer nog omdat ik gewoon niet kan kiezen, eigenlijk. Pearl Jam is een geweldige band. De hoogdagen van grunge waren al voorbij toen ik ze leerde kennen, wat misschien tot voordeel heeft dat ik me niet echt een tijd kan herinneren dat ik Pearl Jam niet op de radio hoorde. Het voordeel aan Pearl Jam is ook dat ze redelijk ongehavend grunge overleefd hebben en zichzelf hebben weten te handhaven door de jaren heen. Ik heb ze niet altijd zo geweldig gevonden, dat bewustzijn is maar beginnen groeien toen ik een jaar of 15-16 was (niet voor niets mijn persoonlijke grunge heydays). Sindsdien alleen maar groter geworden, samen met een aan eindeloos grenzend respect voor de band. Ooit maak ik een citytrip met deze of gene om ze eens in een zaal te zien optreden. Sinds ze weer op festivals optreden (en dat valt zo ongeveer samen met de tijd dat mijn ouders mij naar festivals lieten gaan), lijken ze in België altijd Werchter te doen. Ik heb ze al een keer of twee gezien daar, maar steeds stak er iets mij een stokje in de wielen, wat mij weerhield van optimaal te genieten. Optredens in zalen zijn zoveel leuker, soms (zelfs al zijn ze megagroot). Dus: ooit komt dat moment.

Black. Want naast Alive één van de eerste Pearl Jam songs die voor altijd is blijven hangen.

Wel hierom:

I know someday you’ll have a beautiful life
I know you’ll be a star in somebody else’s sky
But why, why, why can’t it be, can’t it be mine

Ik spoel terug (vroeger ook echt met een casette), desnoods duizend of een miljoen keer, voor dat ene zinnetje, bijna aan het einde van het liedje. Zoals nu, terwijl ik schrijf. Dat akoestisch, en ik smelt.

Yellow Ledbetter dan. Niet zozeer de tekst, buiten dat ene zinnetje:

I don’t know whether I was the boxer or the bag

Maar de emotie die eruit spreekt. Iets nostalgisch. Iets troostend. Wel duizend keer opnieuw, maar dat kan ik niet elke keer herhalen. Een hoopje gesmolten ik, meer blijft er niet over.

Just Breathe. Uit een dichter tijdperk, maar daarom niet minder goed. De kracht van Pearl Jam bestaat er net uit dat ze van die songs blijven maken. Het stemgeluid van Eddie Vedder en zijn kenmerkende oohs en uuhs en aahs boeten nog steeds niet aan kracht in, wat mij betreft.

Zet je neer en luister en smelt (duizend en zelfs een miljoen keer opnieuw 😉 ).

Oh, I’m a lucky man, to count on both hands the ones I love
Some folks just got one, yeah, others, they got none, huh-uh
Stay with me… Let’s just breathe

En daarmee (en nog een Learning how to love me, ik heb wat in te halen) laat ik jullie.

Learning how to love me, pt. XXXII

Learning how to love me, pt. XXXII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s