Songbird pt. IX

Omdat ik zoveel verloren tijd heb in te halen en ik ergens in een lade van mijn brein nog inspiratie had liggen voor nog een Songbird, maak ik er nog maar eentje.

Eentje die (nog maar eens) getuigt van de zwerfdrang. Het ramblin’ syndrome, zo u wil.
Mijn liefde voor Something Corporate dateert van zo’n 10 jaar geleden – het cliché dat de bands uit je puberteit je tekenen voor de rest van je leven, klopt meer dan eens wat mij betreft – en de leadzanger is intussen twee projecten verder, maar hun optreden op Werchter is nog steeds één van de beste concerten die ik ooit zag. Naar het schijnt springt Andrew McMahon nog steeds even levendig op zijn piano en ik hoop dat nog eens te kunnen aanschouwen, maar dat zien we later wel. Tot dan laaf ik mij aan alles wat Something Corporate te bieden heeft (en occasioneel ook wel aan die andere projecten van de zanger), maar vooral aan I Woke Up In A Car.

I’ve never been so lost, I’ve never felt so much at home
Please write my folks and throw away my keys
I woke up in a car

I met a girl who kept tattoos for homes that she had loved
If I were her I’d paint my body until all my skin was gone

(Play. Rewind. Play.) maal, u kunt het raden, duizend en zelfs een miljoen.

Learning how to love me, pt. XXXIII

Learning how to love me, pt. XXXIII

 

Advertenties

Songbird pt. VIII

Drie voor de prijs van één. Misschien een beetje omdat ik al zo lang over tijd ben om nog eens een blogje te posten (masterproeven, vakantie en verwerken van de resultaten en de gevolgen daarvan, so please forgive me for my absence). Meer nog omdat ik gewoon niet kan kiezen, eigenlijk. Pearl Jam is een geweldige band. De hoogdagen van grunge waren al voorbij toen ik ze leerde kennen, wat misschien tot voordeel heeft dat ik me niet echt een tijd kan herinneren dat ik Pearl Jam niet op de radio hoorde. Het voordeel aan Pearl Jam is ook dat ze redelijk ongehavend grunge overleefd hebben en zichzelf hebben weten te handhaven door de jaren heen. Ik heb ze niet altijd zo geweldig gevonden, dat bewustzijn is maar beginnen groeien toen ik een jaar of 15-16 was (niet voor niets mijn persoonlijke grunge heydays). Sindsdien alleen maar groter geworden, samen met een aan eindeloos grenzend respect voor de band. Ooit maak ik een citytrip met deze of gene om ze eens in een zaal te zien optreden. Sinds ze weer op festivals optreden (en dat valt zo ongeveer samen met de tijd dat mijn ouders mij naar festivals lieten gaan), lijken ze in België altijd Werchter te doen. Ik heb ze al een keer of twee gezien daar, maar steeds stak er iets mij een stokje in de wielen, wat mij weerhield van optimaal te genieten. Optredens in zalen zijn zoveel leuker, soms (zelfs al zijn ze megagroot). Dus: ooit komt dat moment.

Black. Want naast Alive één van de eerste Pearl Jam songs die voor altijd is blijven hangen.

Wel hierom:

I know someday you’ll have a beautiful life
I know you’ll be a star in somebody else’s sky
But why, why, why can’t it be, can’t it be mine

Ik spoel terug (vroeger ook echt met een casette), desnoods duizend of een miljoen keer, voor dat ene zinnetje, bijna aan het einde van het liedje. Zoals nu, terwijl ik schrijf. Dat akoestisch, en ik smelt.

Yellow Ledbetter dan. Niet zozeer de tekst, buiten dat ene zinnetje:

I don’t know whether I was the boxer or the bag

Maar de emotie die eruit spreekt. Iets nostalgisch. Iets troostend. Wel duizend keer opnieuw, maar dat kan ik niet elke keer herhalen. Een hoopje gesmolten ik, meer blijft er niet over.

Just Breathe. Uit een dichter tijdperk, maar daarom niet minder goed. De kracht van Pearl Jam bestaat er net uit dat ze van die songs blijven maken. Het stemgeluid van Eddie Vedder en zijn kenmerkende oohs en uuhs en aahs boeten nog steeds niet aan kracht in, wat mij betreft.

Zet je neer en luister en smelt (duizend en zelfs een miljoen keer opnieuw 😉 ).

Oh, I’m a lucky man, to count on both hands the ones I love
Some folks just got one, yeah, others, they got none, huh-uh
Stay with me… Let’s just breathe

En daarmee (en nog een Learning how to love me, ik heb wat in te halen) laat ik jullie.

Learning how to love me, pt. XXXII

Learning how to love me, pt. XXXII