The Madden Brothers

Sommige dingen, cds of boeken bijvoorbeeld, laten in je puberteit op de een of andere manier een min of meer bepalende indruk na. Sommige van die dingen ontgroei je. Elke keer je er later mee in contact komt, kan je een soort van nostalgische glimlach niet onderdrukken. Maar er zijn ook andere dingen, die blijven duren. Sterker dan jezelf. Elke keer de groep of auteur in kwestie iets nieuws uitbrengt bijvoorbeeld. Een zwakke plek waar je telkens opnieuw voor valt.

Dat is, denk ik, wat mij overvalt wanneer het over The Madden Brothers gaat. Naar ik aanneem, mijn favoriete tweeling ooit. Vroeger de spil van Good Charlotte, zoals bekend één van mijn allerfavorietste groepen toen ik een bakvis van een jaar of 15 was. Dat betekent dat ik voor het overgrote deel van 15 jaar op redelijk regelmatige basis in hun muzikale universum vertoefd heb en dat ze dus toch wel van zekere betekenis zijn (geweest) in mijn leven. Het leuke aan Good Charlotte, vind ik, is dat ze geëvolueerd zijn. Ze zijn niet dezelfde groep gebleven, en gezien je zelf ook evolueert, hoef je niet altijd alles even goed te vinden. Maar elke keer ze iets nieuws uitbrengen, onder welke vorm ook, is een nieuwe kans om te ontdekken in welke richting zij zijn vooruit gegaan en of je jezelf er op de een of andere manier in kan vinden. En als dat zo is, wordt je overspoeld door een warm gevoel van geborgenheid en vertouwdheid. Zoals daar is, dus: We Are Done, van The Madden Brothers. Ik word er alvast bijzonder vrolijk van. Ik hoop u ook.

Learning how to love me, pt. XXVI

Learning how to love me, pt. XXVI

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s