Wat jullie voor elkaar krijgen

Hier zit ik dan, achter mijn computerscherm te tokkelen op mijn toetsenbord. Een beetje aan het rillen van emotie. In een (slaap)tshirt van Alice in Chains, met achter mij een poster van Pearl Jam en headphones over mijn oren waaruit de tonen van Kings of Leon klinken. Drie van mijn favoriete bands ooit die ik alvast gemist heb dit festivalseizoen. Bewust voor gekozen om uiteenlopende redenen. Wat niet wegneemt dat ik op het moment zelf toch altijd een beetje spijt heb dat ik mijn muzikale helden misloop. Maar wat mij het meest bezig houdt, nu, op dit eigenste moment, is de gedachte dat ik mij gezegend weet met wat wel de beste vrienden ter wereld moeten zijn (familie even buiten beschouwing gelaten, want daar kan ik ook altijd op rekenen). Ze doorstaan schijnbaar moeiteloos al mijn shenanigans. Als ik me in mezelf terugtrek en niets van me laat horen: geen nood, zij slaan zich een weg doorheen de jungle waarin ik gevangen zit en slopen in één beweging de muren die ik om mezelf optrek. Elke keer opnieuw. Met één smsje, één zin, één telefoontje weet ik dat ze me nog niet opgegeven hebben, terwijl ik zelf twijfel of ik wel die moeite waard ben -contact houden en een seintje geven als het even minder gaat is niet mijn point fort.

Mijn vrienden dus. Ze proberen me wel eens aan het grienen te krijgen tijdens films, maar daar zijn ze niet zo succesvol in (verder dan een brok in mijn keel en eens heel hard slikken hebben ze me nog niet gekregen). Of wanneer ze me verjaardagcadeaus geven, maar helaas voor hen: ik ween zomaar niet op commando. Het is dus misschien een beetje verwonderlijk dat ik zonet compleet in tranen over de telefoon flarden opving van Use Somebody – één van mijn favoriete nummers van Kings of Leon, eigenlijk zelfs allertijden. En toch. Al die vrienden die af en toe eens vragen hoe het gaat, zelfs als ik niet van me laat horen. Die moeite doen voor mij, zonder meer. De vriendin die ik al even niet meer zag, maar gisteren toch een smsje stuurde omdat ik het niet deed, die andere vriendin die met mij mee de thesisstress voelt en ondanks al mijn mogelijke capriolen trots op me is. En die nog andere vriendin die wél op Rock Werchter zit – en perfect weet wanneer ze me moet bellen, zonder dat ik haar dat moet zeggen. Net op het moment dat mijn favoriete passage uit het liedje passeerde, nog wel. Van timing gesproken.

You know that I could use somebody
Someone like you & all you know & how you speak

De gedachte aan dat allemaal samen en daar ging ik aan het huilen van pure ontroering. Niet zomaar een eenzame traan. Een heus tranensalvo. Heb ik even geluk met die bende. Laat ik het kort houden (voor ik weer aan het wenen ga): dank jullie, allemaal, om er zo onvoorwaardelijk te zijn. Je vous aime. 🙂

Advertenties

One thought on “Wat jullie voor elkaar krijgen

  1. Pingback: Songbird pt. X | Tales of a Tanglefish

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s