Songbird pt. IV

Lynyrd Skynyrd. Jaren ben ik ervan overtuigd geweest dat zij onder de noemer “heavy metal” vielen. Om de één of andere reden vereenzelfdigde ik ze met ZZ Top, die mannen met lange baarden. U kan dat een serieuze misvatting vinden. Sweet Home Alabama of Gimme All Your Lovin’ kan je inderdaad bezwaarlijk heel erg “heavy” noemen. Ter mijner zwakke verdediging: dat zijn beiden zo van die liedjes die zo’n deel uitmaken van het gemeengoed, dat je amper weet wie ze zingt. Ik heb het jaren niet geweten, en toen ik er wel achter kwam -verbazing alom – vergat ik het nog keer op keer. Die baarden, die zagen er in mijn kinderogen nogal vervaarlijk uit. Maar kijk, toen kwam Supernatural in mijn leven. De broers Winchester worden daarin vergezeld van een fantastische soundtrack – zeker in de eerste seizoenen. Creedence Clearwater Revival, Allman Brothers Band, Kansas (seizoensfinales!), zelfs Bon Jovi!  “Bon Jovi rocks… On occasion” -dixit Dean Winchester. En Dean Winchester kan het weten, want hij heeft het voor het betere gitaarwerk. Ik zal er eerlijk over zijn: ik hou evenveel of meer van nummers waarin de elektrische gitaren verstillen of vervangen worden door hun akoestische broertjes en ik ben helemaal niet vies van hier een daar een popnummer. Zelfs reggaeton (oh, horror) kan mij bij tijd en wijlen bekoren -vooral wannneer ik ga lopen. Echte heavy metal daarentegen kan ik niet zo goed hebben. Muziek is nu eenmaal emotioneel en daarom uiterst persoonlijk. Maar wanneer ik gierende gitaren hoor, heb ik altijd een gevoel van thuiskomen. De Supernatural soundtrack dus: menig muzikale ontdekking. Zoals daar is: Lynyrd Skynyrd.

Ik kon niet goed kiezen: Tuesday’s Gone of Comin’ Home. Beiden over rondzwerven. Het ene over vertrekken, het andere over thuiskomen.Uiteindelijk kon ik alleen maar het eerste kiezen.

Train roll on down the line,
Won’t you please take me far away?
Now I feel the wind blow outside my door,
Means I’m leaving my woman at home
Tuesday’s gone with the wind
My baby’s gone with the wind
[…]
Train roll on many miles from my home,
See, I’m riding my blues away
Tuesday, you see, she had to be free
But somehow I’ve got to carry on
Tuesday’s gone with the wind
My baby’s gone with the wind

Dat nostalgische sfeertje dat in heel dat nummer hangt. Ik word er zo weemoedig van. Maar het straalt tegelijk een soort warmte en geborgenheid uit. Ik kan er blijven van genieten.

Learning how to love me, pt. XXI

Learning how to love me, pt. XXI

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s