Songbird pt. III

(Omdat de Learning How To Love Me hier op mijn blog een paar weken achter staat -op Instagram zit ik al aan pt XXIII- dacht ik dat het geen kwaad kon twee postjes op een avond te doen, aan inspiratie voor de Songbird reeks ontbreekt het me absoluut niet).

Ik las ooit eens een quote van iemand (ik weet niet meer waar en ook niet meer van wie), die zei dat een liedje deel van jezelf wordt als je het 20 keer beluisterd hebt. Dat betekent dat je na die 20 keer niet meer naar dat liedje hoeft te luisteren opdat het toch voor altijd in je hart blijft zitten. Nu denk ik dat het “luisteren naar” daarbij nogal belangrijk is. Je kan een liedje 20 keer horen, zonder dat het een deel van jezelf wordt. Als je er 20 keer naar luistert, dan denk ik wel dat het voor altijd in je hart blijft zitten. Of misschien moet ik op deze manier differentiëren: sommige liedjes ben je na 20 keer beu, en kan je nooit van je leven meer smaken. Andere liedjes kan je een miljoen keer horen en ben je nog niet beu. Zoals daar is: Brother van Alice in Chains.

In al zijn versies beklijvend, wat mij betreft. Maar in de MTV Unplugged versie nog het meest.

Pictures in a box at home
Yellowing and green with mold
So I can barely see your face
Wonder how that color tastes

You were always so far away
I know the way so don’t you run away
Like you used to do

Dat ene stukje waar Layne Staley en Jerry Cantrell a capella zingen. Daar doe ik het voor.

Learning how to love me, pt. XX

Learning how to love me, pt. XX

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s