Nirvana

Om eens kei origineel te doen (not). Een post over Kurt Cobain. En Layne Staley. En dus over Nirvana en Alice in Chains (en Pearl Jam, want no grunge party is complete zonder die mannen van op de blauwe poster die al jaren mijn kamermuren versiert). En gelijk ook over de nineties, gezien ze daar op StuBru van over liepen vorige week*. En ik een heel klein beetje een kind van de nineties ben. Ik geef toe, “mijn” (tiener)jaren spelen zich eigenlijk ruwweg af tussen 1997 en 2007, maar gezien ik toch nog drie jaar voor het aanbreken van die ongeloofelijke ninties geboren ben, zijn er toch ook heel wat dingen die ik echt wel heb meegemaakt (al dan niet bewust, who cares). Eigenlijk zou een week voor de nineties én de nillies (of noughties, hoe zeggen ze dat eigenlijk?) perfect “mijn” jaren weergeven, maar waar komt een mens dat tegen? Nergens dus. Boem, mijn generatie valt er zomaar tussen. Dus: I CLAIM BOTH! Ha, daar heeft u vast niet van terug.

In belangrijker nieuws (okay, not), het was twee weekends geleden 5 april*. In het boekje der grunge-grootheden staat die dag genoteerd als absolute ongeluksdag. In 2002, ondertussen ook al weer 12 jaar geleden, verloren we Layne Staley van Alice in Chains en daarvoor nog, in 1994, waren we Kurt Cobain van Nirvana al verloren. 20 jaar geleden is dat. Ik zei het al, origineel, want het internet stikt van de tributes voor Cobain en al dan niet boze Staley fans die vinden dat hun idool schromelijk over het hoofd wordt gezien (nog 8 jaar wachten, mannen, 20 jaar klinkt toch veel meer “mijlpaal” dan 12). En toch moet ik daar een schepje bovenop doen, want Cobain, dat was mijn eerste OBSESSIE. U mag het navragen aan mijn ouders en zus, die vonden mijn fascinatie op het ongezonde afgaan (en of ze gelijk hadden). Maar dat betekent eigenlijk dat Nirvana een heel erg grote impact gehad heeft op mij (en Alice in Chains ook, want later ontwikkelde ik een zo mogelijk nog grotere en ongezondere obsessie met Staley). En dus. Kon ik 20 jaar dode Cobain niet zomaar laten voorbijgaan. Te meer omdat Cobain net 27 was toen hij stierf en dat nu 20 jaar geleden is en ik dit jaar ook 27 wordt, en OMG OUDE OBSESSIE WORDT WAKKER. Om het enigzins kort te houden: ik heb keihard Nevermind opgezet. Ik pak dan het cd-doosje uit mijn kast enzo. Haal het boekje uit het doosje. Word zeeziek van de golvende tekst. En probeer vervolgens op elk stukje het juiste nummer te plakken. Dat gaat ongeveer zo (elke keer opnieuw) (en nee, ik ga echt niet de hele zinnetjes liggen typen, iedereen die dit leest mag ook zeeziek worden indien gewenst):

CD booklet Nevermind

Golven!

“Spring is here again […]”: In Bloom, maar is dat echt zo in die volgorde de tekst? *Luistert kei aandachtig* Nee, dus.

“The water is so yellow […]”: zo hard Drain You. 🙂 *zingt keihard (in zichzelf, want ik kan echt niet zingen) dat stuk over vlees kauwen enzo*

“Take your time […]”: Come As You Are. Zweer nog eens dat ge geen geweer hebt, Cobain! *maakt haar ogen tot spleetjes*

“And just maybe I’m to blame […]”: Euhm… Lithium? Ja!

“I don’t care if it’s old […]”: Breed!

“Have to have poison skin […]”: Ik kan dat helemaal mee neurieën, maar, godsamme, … *speelt vals, dank u, Google* Stay Away, ahmaarja, natuurlijk.

“Never met a wise man, if so it’s a woman”: Territorial Pissings. Duh. Kurt Cobain was toch een wijze man (pun intended).

“One more special message to go […]”: On a Plain. Onvergetelijk.

“The second coming […]”: *…* *INTERNET!!!!* Maar ja, ze, komt in geen van de songs voor.

“At the end of the rainbow and your hope”: …? Cobain, what the hell! Ik dacht dat Nevermind geen geheimen meer voor mij had (en je zou ook denken dat ik het me zou herinneren na deze oefening eindeloos gedaan te hebben. Niet dus).

“Don’t hurt yourself […]”: Polly. En we zijn weer helemaal mee!

“I’ve got this friend you see […]”: *zingt kei enthousiast en keivals mee* LOUNGE ACT!

“And the animals I’ve trapped […]”: Geen twijfel mogelijk. “It’s okay to eat fish…” Something in the way.

“Our little group has always been […]”: en zeggen dat dat eerst allemaal als onverstaanbaar gemompel klonk. En toen werd dat een soort lijflied. En de slagzin op mijn mappen: “Here we are now,entertain us”. Mijn leerkrachten waren niet zo akkoord. Smells Like Teen Spirit, absoluut, letterlijk, dat wel…

Ik herinner me dan onvermijdelijk dat Nirvana toch de bands der bands is, want: angst zo typisch aan het opgroeien enzomeer. Dat is toch wat ik daar in vond (en ik niet alleen, kan ik me voorstellen, hallo, populariteit). Is er eigenlijk iemand die dat beter tot uiting kon brengen? Ehm, Alice in Chains? Want meer nog dan Nirvana, is dat DE band van mijn tienerjaren. Waar ik al mijn angsten in weerspiegeld zag enzo. En ja, ik weet dat Staley en Cantrell niet per se over teen angst schreven (Cobain ook niet), dat zij het zelfs regelmatig over drugs hadden, dat is geen geheim, maar: dark en brooding. Dat was alles wat ik nodig had. En dat is het enige wat er toe doet, want verder (laat het mij even heel melig formuleren) kan ik nog steeds niet de juiste woorden vinden om te beschrijven wat AiC nu net deed. Tot op zekere hoogte hebben ze me heel erg geholpen toen ik dacht dat ik niemand anders had (ik zeg, dacht, want ze waren er wel, maar ik zag ze niet). Dus: HEILIG, die mannen. En zo droevig, Layne Staley, die 8 jaar na Kurt Cobain, toevallig ook op die 5de april het leven achter zich laat, maar pas twee weken (!) later gevonden wordt. Een mens zou voor minder een beetje verdrietig worden. En dan zet ik keihard Pearl Jam op, want die bestaan nog steeds en no grunge party is complete zonder hen! En denk ik aan die zoveelste keer dat ik door de gangen van het Centraal Station liep (op weg van de metro naar de trein, zonder twijfel een van de keren dat ik te lui of te moe was om vanaan de bib op het Muntplein te voet terug te keren) en zoals altijd even bleef stil staan bij de verkopers allerhande (toen waren die er nog, mijn god, wat ben ik oud!). Mijn oog was gevallen op een blauwe poster. “even flow” stond vanonder. Vanboven “Pearl Jam” en daartussen een foto van die mannen. 7 euro (ofzo)! Ik was verkocht. Ook de enige prominente poster die daarna de makeover van mijn tienerkamer overleefde (een compromis met mijn zus, maar dat is een ander verhaal). Die mee verhuisd is, meerdere keren. En nog steeds aan mijn muur hangt, wegens geweldig. Allemaal onbenulligheden. Die mij toch doen glimlachen

Om dan maar ineens over te gaan naar mijn 5 van de jaren ’90 (drie kunt u er zo al raden en de andere twee gaan waar ik in de jaren 90 echt naar luisterde, guilty pleasures, zo u wil):

5. Milk Inc. – In My Eyes

Ik kan niet anders. Eerste cd ooit, begrijpt u wel? Of toch (een van de) eerste cd(s) waar ik bewust naar vroeg, neem ik aan.

4. 5ive – Got the Feelin’
Want: boybands en what not. Ik ben een kind van mijn tijd, toen was dat hot en dus vond ik het goed. En ik heb altijd liever Five gehad dan de Backstreet Boys (en voor de Spice Girls haalde ik mijn neus op, waarschijnlijk wegens TE populair ofzo).

3. Pearl Jam – Alive
Want ik denk dat ik beseft heb op een archeologiekamp ergens in de nillies/noughties dat ik Alive keihard al zo lang kende en dat Pearl Jam zo’n slechte band nog niet was. Verre van, eigenlijk.

2. Alice in Chains – Would?
Dat was een moeilijke. Down in a Hole, want dat was zowat het eerste nummer dat ik goed vond. Of de unplugged versie van Brother, omwille van dat kleine stukje a capella dat die versie tot mijn allerfavoriete AiC song maakt? Of Rain When I Die, want dat was ook zo een van de eerste liedjes van AiC die ik goed vond en die hun weg vonden naar mijn allereerste mp3-speler (een lichtblauwe met een geheugenkaart van 32MB en daarna 64, die eigenlijk een accesoire was bij mijn Nokia gsm), en waarmee ik mijn beste vriendin bombaardeerde met mijn nieuwe muzikale ontdekkingen? Maar nee, Would, want dat staat op de soundtrack van Singles en dat is een ge-wel-di-ge film, al zeg ik het zelf.

1. Nirvana – Pennyroyal Tea (unplugged)
Omdat het toch 20 jaar geleden is dat ie stierf (en ik me de 10 herinner en dat klonk zo weinig toen en 20 nu dat is zo’n eeuwigheid en ik ga het herhalen OH MY GOD IK WORD OUD) en dat ze mijn eerste obsessie waren en nostalgie en what not. Soit. Cobain maakt een verwijzing naar Leonard Cohen en die haatte ik als tiener (ik ben al tot betere inzichten gekomen. Maar als 12-jarige vond ik dat Cohen beter kon beslissen of hij de persoon tot wie hij zong in Chelsea Hotel No. 2 nu wel of niet nodig had). Van Pennyroyal Tea moest ik dus zeker niets hebben (van Nirvana ook niet. Van alles waar mijn zus van hield, eigenlijk. Maar ik ben al snel bijgedraaid). De unplugged versie, want dat is uiteindelijk zowat de eerste song waar ik toch keihard voor gevallen ben.

*Toen ik aan deze post begon was het 8 april, en was dat allemaal RELEVANT. Nu hou ik gewoon de schijn op dat ik een beetje tegendraads ben door dat gewoon een week later dan alle anderen te posten, ha!

En, de eigenlijke reden waarom ik deze post toch nog afgewerkt heb (om mijn schade een beetje in te halen, natuurlijk):

Learning how to love me, pt. XV

Learning how to love me, pt. XV

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s