Droom

Muziek en ik zijn dikke vriendjes. Als het op luisteren aankomt dan toch. Al die jaren muziekschool ten spijt is mijn ritmegevoel, op z’n zachtst gezegd, net iets te afwijkend om zelf te spelen (of toch om het dan goed te noemen). Maar verder kan ik altijd op mijn dikke vriend muziek rekenen. Het liefst laat ik mijn oren veel te luid overspoelen via een paar headphones (van Sony, als ik mag kiezen). Of via papas oude platenspeler, waarbij ik dan recht voor de speakers postvat in een schommelstoel. Wat een zaligheid. Waarom kan je eigenlijk niet altijd naar muziek luisteren? Zomaar, wanneer je wil. De wereld zou er een pak minder vijandig op worden en het leven een stuk vrolijker. Nu ja, ik begrijp dat het als asociaal wordt ervaren, zo even je headphones tevoorschijn toveren, en plein public. Dat het niet erg beleefd is wanneer je, ik zeg maar wat, met iemand een gesprek voert en dat het al helemaal not done is wanneer je een examen aflegt of, god forbid, een sollicitatiegesprek zit te voeren. Het komt een beetje over alsof je in twee werelden tegelijk vertoeft. Op je eigen eiland, met muziek naar jou keuze, en in the real world. Ik heb zelf nogal geschipperd tussen en over de grenzen van de sociale aanvaardbaarheid wat dat betreft. Luisteren met slechts één oortje van in-ear headphones, draad verstoppen onder je kleren, dat soort dingen. De enige conclusie is: op je eentje muziek luisteren wanneer je sociale handelingen stelt, wordt niet echt op prijs gesteld. Maar waarom? Muziek heeft zoveel kracht. Het kalmeert, maakt de dingen aangenamer en zorgt ervoor dat je je beter voelt. Ik zou met een pak meer plezier een examen oplossen, met een pak meer zelfvertouwen een gesprek aangaan met iemand die ik hoger dan mezelf inschat (nogal onzeker, but I hear I’m not the only one) en met een pak meer gemak een conversatie met een vreemde aanknopen (nogal verlegen ook, what can I say?). Nu niet dat ik een pleidooi ga houden om overal in publieke ruimtes keihard muziek te gaan spelen zodat iedereen ervan mee kan genieten, nee. Dat zou eerder een tegenovergesteld effect hebben, veel te veel vijandigheid. Want welke muziek wat met je doet, is voor iedereen verschillend. Maar zo via in-ear headphones? Het lijkt me toch wel wat. En toen werd ik weer wakker. Ik snap echt wel dat we nu niet met z’n allen altijd en overal naar muziek van onze eigen keuze kunnen gaan luisteren. Dat studenten daar tijdens examens gemakkelijk misbruik van kunnen maken enzo. En bovenal dat het de indruk geeft dat je maar voor de helft aanwezig bent en wel wat beters te doen hebt dan bezig te zijn met de persoon (of het examenblad) voor je. Gelukkig kan je nog altijd de muziek van je keuze luisteren wanneer je op weg bent naar ergens, als een soort van voorbereiding op wat er komen gaat. En toch…

I’m a dreaming man
Yes, that’s my problem
I can’t tell when I’m not being real
[…]
I’ll always be a dreaming man
I don’t have to understand
I know it’s allright

(Neil Young)

A propos, misschien moet ik dat spel hier maar omdopen tot muziekblog? Het is zowat het enige aangesneden onderwerp de laatste tijd 😉

Ahja, en ook nog dit, natuurlijk:

Learning how to love me, pt. XIII

Learning how to love me, pt. XIII

Advertenties

2 thoughts on “Droom

  1. Bedoel je de momenten waarop je beter niet te opvallend naar muziek zit te luisteren? Ik kan me voorstellen dat een examen niet het juiste tijdstip is. En tijdens een gesprek al evenmin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s