Droom

Muziek en ik zijn dikke vriendjes. Als het op luisteren aankomt dan toch. Al die jaren muziekschool ten spijt is mijn ritmegevoel, op z’n zachtst gezegd, net iets te afwijkend om zelf te spelen (of toch om het dan goed te noemen). Maar verder kan ik altijd op mijn dikke vriend muziek rekenen. Het liefst laat ik mijn oren veel te luid overspoelen via een paar headphones (van Sony, als ik mag kiezen). Of via papas oude platenspeler, waarbij ik dan recht voor de speakers postvat in een schommelstoel. Wat een zaligheid. Waarom kan je eigenlijk niet altijd naar muziek luisteren? Zomaar, wanneer je wil. De wereld zou er een pak minder vijandig op worden en het leven een stuk vrolijker. Nu ja, ik begrijp dat het als asociaal wordt ervaren, zo even je headphones tevoorschijn toveren, en plein public. Dat het niet erg beleefd is wanneer je, ik zeg maar wat, met iemand een gesprek voert en dat het al helemaal not done is wanneer je een examen aflegt of, god forbid, een sollicitatiegesprek zit te voeren. Het komt een beetje over alsof je in twee werelden tegelijk vertoeft. Op je eigen eiland, met muziek naar jou keuze, en in the real world. Ik heb zelf nogal geschipperd tussen en over de grenzen van de sociale aanvaardbaarheid wat dat betreft. Luisteren met slechts één oortje van in-ear headphones, draad verstoppen onder je kleren, dat soort dingen. De enige conclusie is: op je eentje muziek luisteren wanneer je sociale handelingen stelt, wordt niet echt op prijs gesteld. Maar waarom? Muziek heeft zoveel kracht. Het kalmeert, maakt de dingen aangenamer en zorgt ervoor dat je je beter voelt. Ik zou met een pak meer plezier een examen oplossen, met een pak meer zelfvertouwen een gesprek aangaan met iemand die ik hoger dan mezelf inschat (nogal onzeker, but I hear I’m not the only one) en met een pak meer gemak een conversatie met een vreemde aanknopen (nogal verlegen ook, what can I say?). Nu niet dat ik een pleidooi ga houden om overal in publieke ruimtes keihard muziek te gaan spelen zodat iedereen ervan mee kan genieten, nee. Dat zou eerder een tegenovergesteld effect hebben, veel te veel vijandigheid. Want welke muziek wat met je doet, is voor iedereen verschillend. Maar zo via in-ear headphones? Het lijkt me toch wel wat. En toen werd ik weer wakker. Ik snap echt wel dat we nu niet met z’n allen altijd en overal naar muziek van onze eigen keuze kunnen gaan luisteren. Dat studenten daar tijdens examens gemakkelijk misbruik van kunnen maken enzo. En bovenal dat het de indruk geeft dat je maar voor de helft aanwezig bent en wel wat beters te doen hebt dan bezig te zijn met de persoon (of het examenblad) voor je. Gelukkig kan je nog altijd de muziek van je keuze luisteren wanneer je op weg bent naar ergens, als een soort van voorbereiding op wat er komen gaat. En toch…

I’m a dreaming man
Yes, that’s my problem
I can’t tell when I’m not being real
[…]
I’ll always be a dreaming man
I don’t have to understand
I know it’s allright

(Neil Young)

A propos, misschien moet ik dat spel hier maar omdopen tot muziekblog? Het is zowat het enige aangesneden onderwerp de laatste tijd 😉

Ahja, en ook nog dit, natuurlijk:

Learning how to love me, pt. XIII

Learning how to love me, pt. XIII

Advertenties

Over de maan en andere dingen

Via linklovende Lilith kwam ik hier terecht, om dan uiteindelijk op deze tumblr te eindigen (logisch eigenlijk). Interessante vraag, bedacht ik. Wat zou ik doen als ik niet zo bang was?

If I weren’t so afraid, I would be unstoppable.

Dat zou het zijn. Definitely.

Voor de rest: net als de zon buiten, is die in m’n hoofd ook even achter een wolk verdwenen. Het zal wel de maan zijn, want morgen is het volle maan en ik heb dan altijd zo’n zin om er naar te gaan huilen. In wat ‘normalere’ termen kan je dat omschrijven als “ze heeft last van moodswings“. Het spijt me zeer, maar de Engelse term klinkt echt waar zoveel beter dan het Nederlandse ‘stemmingswisselingen’. Taal, dat drukt zo hard een soort van werkelijkheid uit en de Engelse komt hier naar mijn gevoel zo veel dichter bij het gevoel dat ik wil uitdrukken, zelfs al zeggen de twee woorden in essentie hetzelfde. Okay, soms is het ook gewoon een kwestie van klank. Het liefst sprak ik alle talen dooreen, zodat ik altijd de meest geschikte werkelijkheid of de mooiste klank binnen handbereik had, maar dat betoog zal ik nu niet houden. Vergeef mij mijn liefde voor all things language. Terug naar de kern van de zaak. Of dus, om het wat meer cru te laten klinken: “het zullen de hormonen wel zijn”. In elk geval. Howlin’ at the moon, want dat klinkt zo schoon.  In een vorig leven was ik beslist een weerwolf ofzo. Of gewoon een wolf, kan ook.

Learning how to love me, pt. XII

Learning how to love me, pt. XII

Zon. En muziek.

Ik heb eigenlijk niet zo veel te zeggen deze week. Behalve: Creedence Clearwater Revival. Allman Brothers. Lynyrd Skynyrd. & meer van dat. Heel erg veel. Zo heel erg veel dat je er in kan verdrinken ofzo.

Let me fill my room with music
So I can float on it
& softly rock myself

Dat dus. Een bootje drijvend op Southern Rock (of iets dat er voor door moet gaan. Labels. Ik ben daar niet goed in). Zoiets. In de zon.

En nu kan ik weer zwijgen en luisteren naar al dat schoons in een zonovergoten wereld. Without further ado, I present you:

Creedence Clearwater Revival

Allman Brothers

Lynyrd Skynyrd

Ah ja, en natuurlijk:

Learning how to love me, pt. XI

Learning how to love me, pt. XI