Leven na je 27ste

Vorige week zou Kurt Cobain 47 jaar geworden zijn. Als hij niet dood was, tenminste. Vroeger zou ik dat nooit zomaar voorbij hebben laten gaan, maar mijn obsessie met de grungeheld is door de jaren heen van aard veranderd. In die mate dat ik mij van geen kwaad bewust was. Tot Siska (Schoeters, ik word nog elke dag wakker met StuBru -een gewoonte die uit dezelfde periode als mijn obsessie met dode muziekgrootheden stamt) me erop attent maakte dat ze bij StuBru, Cobain niet vergeten waren. Ik schrok. Omdat ik tot de constatatie kwam dat Cobain 20 jaar dood is. En dat dat lang is, en ik me prompt een beetje oud voelde. Want Cobain was 20 jaar ouder dan ik en dus is hij nooit ouder geworden dan 27, de leeftijd die ik dit jaar zelf bereik. StuBru draaide About a Girl, en, natuurlijk, ik wilde meer. Ik heb, geloof ik, drie vierde van de dag Unplugged in New York beluisterd. Vroeger vond ik dat een verwoestende plaat. Verwoestend mooi, dat wel. Mijn hoofd was dan vaker wel dan niet een weerspiegeling van die gevoelens: alsof er een storm doorheen geraasd was, een spoor van vernieling achterlatend. Obsessie. Kwaad dat Cobain er niet meer was. Maar nu daalde er enkel een soort vrede neer. Blij dat Cobain misschien eindelijk rust gevonden heeft, of in ieder geval verlost is van de pijnen en angsten die hem hier zo kwelden. Hij was 27 en opgebrand, had toch al wat bereikt, maar geen rust gevonden. En het daagde me:  dat heb ik al die tijd als een zwaard van Damocles boven mij laten hangen (verkeerde idolen gekozen, zeker, wie spiegelt er zich nu eigenlijk aan mensen die zo jong en op zo’n manier sterven? Ik dus. Obsessie). In gedachten knipte ik dat zijden draadje door en ving het zwaard op. Ik glimlachte. Want mijn eigen leven, het lijkt net te beginnen. Diploma, rijbewijs en mezelf graag zien. Dat idee alleen al brengt een soort rust. Een hele tijd heb ik daar schaapachtig staan glimlachen naar niets of niemand in het bijzonder. Nirvana speelde door vanuit New York, door de tijd heen. En in mijn hoofd? De laatste druppels van een onweer vielen, de zon brak door de wolken en ik kon de regenboog aan de horizon al voelen en de geur van het voorbije onweer proeven.

En daar past deel X van Learning how to love me, recht uit bed, perfect bij.

Tot de volgende (en ik herhaal: op een voortdurende zonneschijn!).

Learning how to love me, pt. X

Learning how to love me, pt. X

Advertenties

2 thoughts on “Leven na je 27ste

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s