Een greep uit het leven in thesisland

Writer’s block. U heeft er vast al van gehoord. De angst van het velletje papier dat maagdelijk wit voor je ligt. Of in dit geval, het overwegend witte scherm wanneer u een nieuw document opent in uw vertrouwde tekstverwerker. Ik dacht dat het mij nooit zo hard zou treffen, want schrijven, daar ben ik nogal goed in. Doorgaans, toch. Maar toen diende zich een onoverzienbare opdracht aan, die mij wel degelijk de stuipen op het lijf jaagt. Gaat door het leven onder namen als thesis, masterpaper et cetera. De horror onder studenten over het hele land (en de wereld, bij uitbreiding). Maar schrijven, daar ben ik goed in. Als het moet, rijg ik om vier uur ’s nachts de woorden aan elkaar tot klinkende volzinnen. Ja, ik heb menig nacht al schrijvend doorgebracht. Werkend aan één of andere paper -de ene al belangrijker dan de andere, en met meer of minder supporters aan de zijlijn. Omdat ik zoals zo vaak een erg riskante deadline-sprong aan het wagen was. Maar het is altijd gelukt. Tot nu dus. Meerdere dagen, weken, maanden heb ik naar een wit scherm zitten staren. Als alternatief, vlucht zeg maar, toverde ik mijn scherm vol internet-wetenschap. Facebook, YouTube, beauty- en modeblogs,… Nog wegvluchtend keek ik een serie of tien, las ik een boek, deed een dutje (slapen is de beste vlucht) of staarde ik naar een iets groter scherm dat à rato van 24 of 25 beelden per seconden uw huiskamer overspoelt. Ik zal er niet om liegen, de overheersende kleur van mijn word-document werd er niet zwarter op. Het bleef verdacht wit. Dagen lag hetzelfde uittreksel uit een of andere wetenschappelijke publicatie voor mijn neus. Ondertussen vloog er van alles door mijn hoofd. Dat ik een mislukking zou zijn, dat het toch niet kon dat ik mijn twee masterstudies zou opgeven op het randje van de eindmeet, dat ik er de rest van m’n leven spijt van zou hebben. Een maalstroom die me zou hebben meegetrokken tot in het centrum van de aarde, mocht hij gekund hebben. Die me desgevallend nogal in mezelf deed keren en gepikeerd deed reageren op alles, vooral op vragen met betrekking tot de thesis. Die me, nog meer dan anders, aan mezelf deed twijfelen. Tot ik besliste: gedaan ermee! Het is nog niet te laat (maar wel vijf voor twaalf). Dus zit er niets anders op dan door te zetten. Elke dag opnieuw te vechten tegen de verleiding van de vlucht. En, heel zachtjes, mijn vingers over het toetsenbord laten vliegen, aarzelend, voorzichtig, al maar sneller, tot ze het plezier van het schrijven terugvinden.

De schijnbare onoverkomelijkheid van een wit blad. Het ene al moeilijker dan het andere. Zoals dat van een thesis, bijvoorbeeld. Ik bijt erdoor.

Learning how to love me, pt. VIII

Learning how to love me, pt. VIII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s