Saartje en de wereld, deel 1

Ik heb een probleem. Meerdere problemen. U mag dit gerust ironisch lezen, want mijn problemen zijn van de “first world” orde en ook helemaal niet onoverkomelijk. En dus schrijf ik deze tekst puur ter uwer aller entertainment, niet eens om te zagen. Vriendelijk, toch? Ik zal alvast terug keren naar de orde van de dag.

Mijn eerste probleem betreft mijn zowat helemaal favoriete band aller tijden. Die groep die u tot het einde der tijden zou volgen, die groep waarvan uw meisjeshart helemaal smelt. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat mijn meisjeshart eigenlijk nooit gesmolten is voor deze groep, die functie was weggelegd voor andere bands (ik denk aan Kings of Leon of, in een eerder stadium van mijn jeugd, Good Charlotte). Niettemin zou ik ze volgen tot het einde der tijden en sinds kort heb ik een poster van de vroegere leadzanger (overleden aan een overdosis drugs, maakt dat het idolenplaatje niet compleet? De-getormenteerde-zanger-en-gevolg-maken-getormenteerde-muziek-speciaal-voor-getormenteerde-tieners-om-daarna-te-sterven-aan-een-overdosis*. Denkt u nu aan Nirvana, dan komt u al aardig in de buurt, maar dat was ook in een eerder stadium) om uren naar te staren -het ultieme bewijs van mijn eeuwige devotie. Soit, die favoriete band: Alice in Chains.  Door een vroegere klasgenoot wel eens angry-girls-music genoemd -ten onrechte, overigens, want dat doet hen tekort. Wat niet wegneemt dat ik een behoorlijke angry girl was in mijn tienerjaren en erg veel aan hun muziek heb gehad. Hun vroegere cds heb ik volledig grijs gedraaid, volledig geïnterneerd zelfs, die handel. Natuurlijk ontdekte ik hen pas toen het al te laat was, u kunt zich dus mijn teleurstelling en frustratie voorstellen dat die ene groep die ik zo bewonderde niet meer bestond -en dus ook nooit meer zou optreden. Groot, GROOT, GROOOOOOOOT was dus mijn vreugde toen ze een nieuwe zanger vonden en opnieuw aan het touren sloegen. En zelfs een nieuw album uitbrachten. Ondertussen zijn we bijna aan album twee met de nieuwe zanger. We zitten in die fase waar er als voorsmaakje één song beschikbaar is, nu ook met video. Mijn probleem is tweeledig en betreft deels die bewuste video. Ten eerste ben ik door de jaren heen een heel klein beetje gekalmeerd en heb ik niet altijd meer behoefte aan heel erg luide of zware muziek. Dat is bij het houden van Alice in Chains een klein beetje een probleem, want ze zijn best heavy. Van het trage soort, wat er soms op neerkomt dat ze nog heavier klinken dan Metallica**. Maar gezien het hier de band betreft die ik tot het einde der tijden zou volgen, ben ik bereid die issues opzij te zetten (zelfs al had het einde der tijden volgens sommigen al voorbij moeten zijn). Je bent een fan, of je bent het niet. Maar mijn probleem was tweeledig, en het tweede deel betreft de nieuwe clip. Ik kan hem nooit meer bekijken. Het begin viel allemaal nog mee, maar tegen het einde kreeg de hoofdrolspeler een afschuwelijke, lelijke bochel in zijn nek. Een levende bochel. De koude rillingen lopen over mijn rug, rien que d’y penser. En wat erger is. De video eindigt met een cliffhanger. Dat betekent dat ze in de volgende clip vast voortgaan met het verhaal. Die ik dus toch zal moeten bekijken, want het betreft hier de fascinerende afschuwelijkheid, helaas. U weet wel, van het soort dat maakt dat u op uw eentje een geestenfilm kijkt en daarna niet meer kunt slapen. Begeeft u u nu vooral naar het officiele YouTube/Vevo kanaal in kwestie en oordeelt u vooral zelf.

Ik ga nu even verder met mijn volgend probleem, dat ook te maken heeft met muziek. Ik scoorde onlangs een paar headphones (van het echte soort dat je over je hoofd past, geen earphones dus) van Sony*** voor gebruik aan mijn computer. Mijn vorige paar dat ik in wild enthousiasme in Salamanca gekocht had (ik was verleid door het design en de felle kleurtjes), heeft immers nooit een degelijke sound voortgebracht (dat ligt overigens niet aan het feit dat ik ze in Spanje kocht, maar die rant hou ik voor een andere keer) en was dringend aan vervanging toe. Bij mijn zoektocht, die uiteraard bij Sony begon (ik heb geprobeerd mijn merkensnobisme opzij te zetten, maar na meerdere teleurstellingen bij het nastreven van goedkopere opties, keer ik toch maar terug),  stootte ik op een interessante aanbieding op Amazon.fr (uiteraard had ik alle andere Amazons & co al afgeschuimd – ik begin stilaan een seasoned internet shopper te worden!). Die boden de headphones van mijn dromen niet alleen 40 euro goedkoper aan dan Sony zelf, ze deden er nog eens een korting van 15 euro bovenop! TSJAKKAAA! U kunt de denkbeeldige kassa al horen rinkelen, uiteraard was ik helemaal verkocht. Mijn probleem hier is puur snobistisch: tegen het geluid dat ze produceren, kan geen enkele van mijn andere earphones (voor gebruik on-the-go en van de eerder vermelde goedkopere opties) op. Nu wil ik natuurlijk niet meer inleveren op die kwaliteit, wat betekent dat ik voorlopig (tenzij ik ga lopen, daar heb ik speciale zweetbestendige earphones van Sennheiser voor) toch altijd mijn Sony headphones verkies. Maar stiekem -niet erg cool, ik weet het- prefereer ik voor onderweg earphones (tenzij in de winter misschien, mijn headphones double as earwarmers, maar dan nog). Nu liggen die earphones hier dus useless te wachten tot mijn praktische kant het haalt van de geluidskwaliteitsnob in mij.

Over snobisme gesproken, mijn volgende probleem komt ook alweer daar uit voort. Ergens aan de andere kant van de grote plas vindt momenteel een technologie-beurs plaats, wat de techno-nerd in mij alerter maakt voor nieuwe smartphones enzo -vooral dan als ze van Sony komen, u kan het al raden. Hebben ze toch wel niet een nieuwe XPERIA aangekondigd zeker? Het nieuwe model gaat door het leven met de letter Z en komt zelfs oa in een fancy kleurtje (paars). Het schiet plaatjes in 13 megapixels, heeft een full HD scherm, 16GB intern geheugen (met microSD slot voor kaartjes tot 32GB) en ik geloof (vergeef mij als ik het fout voorheb) dat de audio jack zich vanonder aan het toestel bevindt -mijn fellow music-on-the-go-listeners zullen wel verstaan waarom dat zoveel handiger is. Ja, ik ben even in nerd modus , maar zie ook wel dat het een high-end toestel is. Toch viel ik bij het lezen van de prijs -629euro!!!!- heel even bijna van mijn stoel. Heel even, héél, héél even dacht ik dat zelfs de nieuwste iPhone nog goedkoper is. Een kleine check  -die me overigens helemaal van mijn stoel deed vallen- bewees echter dat ik met mijn preferentie voor Sony zo slecht nog niet af ben. 699 (!!!!) euro voor het model met minste opslagcapaciteit (16GB), een kleiner scherm en minder megapixels dan de Sony? Euhm… Ik ben nog steeds blij dat ik het niet zo heb met Apple, dank u wel. Dit gezegd zijnde is het feit dat Sony een nieuwe smartphone uitbrengt eigenlijk helemaal niet zo’n probleem, en de prijs ook niet, want ik heb er helemaal geen nodig. Dankzij mijn papa (ik ben misschien wel een beetje verwend, ik zal het niet ontkennen) ben ik de gelukkige eigenaar van een bijzonder goede smartphone van Samsung. Geen Sony, okay, maar who cares? Het is geen Apple, het belt, het smst, het kan op internet (er zijn werkelijk apps voor ALLE momenten, het leven is compleet denk ik dan), het ding draait op Android en bezit best ook wel een fashionista-factor, al zeg ik het zelf. Wat heb ik meer nodig? Voorlopig niets, dus ga ik nu met mijn Sony headphones naar de muziek op mijn Samsung smartphone luisteren. Daar heeft u vast niet van terug. 😉

*Dat is geen kritiek, alleen even een overdreven cliché beeld. Die dichterlijke vrijheid, remember? Want voor de rest ben ik ervan overtuigd dat het plaatje natuurlijk genuanceerder is dan dat en heb ik ECHT zoveel gehad aan de groep in kwestie dat ik nog steeds moeite heb met dat gevoel onder woorden te brengen.

**De muziek- en metalkenner onder u vergeeft mij nu ook even deze kort-door-de-bocht-vergelijking, ik probeer een beeld te schetsen en dus heb ik een bekende groep nodig! Ik weet best dat Metallica absoluut niet het hardste is dat er bestaat enzo. But I’m getting to a point here, catch my drift? Bij deze dank ik u diep voor uw vergiffenis.

***Sla dit merk vooral op in uw geheugen, want ik ben een Sony-freak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s