Albert en de wereldbol

Al jaar en dag kijkt hij mij aan, Albert. Elke keer ik het bureau binnenwandel, groet hij mij onbewegelijk. Al zo lang ik mij kan herinneren (en dat is lang). Vroeger, toen ik nog klein was, en ik in gezelschap van m’n zus het bureau binnenwandelde, ging ik op ontdekkingstocht tussen de schatten, groot en klein. Elke keer leken er weer andere dingen te staan in dat wondere bureau. Schilderijen hier, kleinoden daar, aan magie kwam het niets te kort. Onder het goedkeurend oog van Albert beelde ik me in welke geschiedenis dat ene gebruiksvoorwerp had. Het bureau werd een heel klein beetje een vaste stek, waar ik  terechtkon als ik na school nog niet naar huis wilde, als ik tijd te overbruggen had, als ik van de bibliotheek kwam en met mama naar huis zou gaan… En met de jaren leerde ik zelfs het hele gebouw kennen. Vroeger telde enkel het bureau, de rest was groots en saai en overladen. In werkelijkheid is er niets leuker dan je af te vragen wat de muren je kunnen vertellen over al die jaren dat ze er al staan. Ik zou niets liever doen dan door de gangen en kamers en bureaus dwalen, me afvragend wie er allemaal over diezelfde vloeren gelopen heeft, hoe ze leefden, wat ze dachten, welke scènes er zich hebben afgespeeld,… Later, toen m’n zus het huis uit zwierf en ik nog slechts alleen het bureau binnensloop, verdween ook een beetje de magie. Oh, er lagen nog steeds dingen te slingeren en ook Albert was nog altijd trouw op post, maar niets van dat alles kon de portretten van Koningin Astrid  of een oude, oude portefeuille door de ogen van een klein meisje overstijgen. Laatst is zelfs Albert verdwenen. Na al die jaren trouwe dienst in mijn mama’s bureau is hij is vervangen door een niet zo tot mijn verbeelding sprekend modern schilderij. Het is even wennen (net zoals de nieuwe kasten -maar die zijn wel massief en antiek). Gelukkig duikt er af en toe toch nog een verdwaald/rondslingerend/in transit*  stuk uit de collectie van mama’s big boss op. Dan vraag ik me nog steeds gefascineerd af wat dat ding allemaal al gezien heeft in zijn bestaan. Dat geldt ook voor de wereldbol  -zo’n oude, in glas met vergeeld papier rond en een lamp binnenin. Hij vergezelde Albert al net zo lang op de kast in de buurt. Net nog is hij hersteld: hij geeft weer licht! Belangrijk genoeg om de wereldbol eindelijk eens in het stopcontact te steken en de kaart van naderbij te bekijken. De wereldbol overtrof mijn stoutste verwachtingen en de magie van weleer had me al snel weer in de ban. En hoe! Een kaart uit vergeten jaren, een wereld die er helemaal anders uitzag. Geen België, geen USA, een heel ander Latijns-Amerika -al jaar en dag mijn droomreisbestemming. Ik droom weg bij de gedachte aan de geschiedenis van het ding. Tot mama me onderbreekt: nu hij hersteld is, zal hij snel een andere bestemming krijgen.  Zelfs in mama’s bureau, toch een vaste waarde, gaat de tijd voorbij.

*schrappen wat niet past.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s