Just getting there

I’ve only just started this blog, so bear with me as I discover all of its possibilities and change the lay out to my final liking. It will probably take some time, but I was impatient to finally create a new blog and head off to a new start.

At first, I will post only in Dutch, my native language (with the exception of my wannabee-fashionista pictures, which I’ll probably tag in English). Anyway, since I absolutely love languages, chances are I’ll soon be writing in English/French/Spanish too. Someday I might add Portuguese (I’m learning it now) and a couple of other languages to that list. What can I say? Again, bear with me as I explore.

See you soon,
S.

Bikinitalk

Mijn borsten zijn een beetje aan de kleine kant. Dat is niet zo erg, het heeft zo ook zijn voordelen. Ze stuiteren niet bijzonder als je gaat lopen, bijvoorbeeld. Ze zullen niet zo snel ergens uitfloepen, waardoor het risico op boobie exposure een pak lager ligt. Handig! Maar soms wil ik ze wel een beetje benadrukken. Hoe vul ik anders dat dazzling decolleté? Een beetje (extra) volume is dan mooi meegenomen. Met kleine borsten moet je af en toe een beetje aan optisch bedrog doen, namelijk.  Nu, met een goede push-up en een leuk shirt gaat dat redelijk makkelijk. Maar het kan ook anders. Als je een bikini aanwil, bijvoorbeeld. Zonder het juiste motiefje en de juiste hoeveelheid stof, geknipt op de juiste manier, lijken kleine borsten in een gewone bikini al vlug miniem, terwijl er toch wel degelijk wat hangt. Met die gedachte in het achterhoofd wilde ik al een tijdje de zomer tegemoet lopen met een push-up bikini -gezegend zij de uitvinder. Maar, zo’n ding koop je natuurlijk niet zomaar. Nee, het is een beetje de zoektocht naar de heilige graal. Je gaat op prospectie, past, zegt aan de verkoopster dat je “nog even wil nadenken”, zoekt verder, past nog meer, en nog meer. Ondertussen verlies je het mentale beeld van die mooi gevulde bikini waarmee je in de zomer het strand zal veroveren, nooit uit het oog. En dan, opeens, out of the blue, wanneer je je droom al bijna weer had opgeborgen, spot je hem: de perfecte bikini. In push-up model, uiteraard.  Na enkele seconden sprakeloosheid vindt de verkoopster dan toch de juiste maat  -“Oh, ik was even verward door het feit dat je oorbellen je beha matchen”. Eigenlijk matchen ze vooral mijn t-shirt, maar goed, ze heeft gelijk: beha (natuurlijk ook push-up), t-shirt en oorbellen delen dezelfde tint blauw. Maar om terug te keren naar die bikini: hij zit nog perfect ook! Bloedrood, een van mijn favoriete kleuren. Basic model, maar een klein detail -een strikje- maakt het helemaal (naast het push-up effect uiteraard). Mijn borsten zijn zowaar zichtbaar! Op zo’n moment vergeet je even je portefeuille -hoewel: 30 euro voor het bovenstuk en 15 voor een broekje erbij, het kan zoveel erger. Bovendien is het bijna mijn verjaardag, een kadootje voor mezelf mag er dan wel af. Helemaal opgetogen keer ik naar huis. Daar show ik mijn nieuwste aanwinst vol enthousiasme aan m’n zus (net bevallen en dus haar cupje moeten wisselen voor eentje meer). Zegt zij: “Oh, wat een kleine borsten heb jij!”. Gevolgd door een stilte. Of de relativiteit der dingen. Maar, besluit ze, “ik zou zo ruilen met de jouwe” -en ik stiekem met die van haar.

Albert en de wereldbol

Al jaar en dag kijkt hij mij aan, Albert. Elke keer ik het bureau binnenwandel, groet hij mij onbewegelijk. Al zo lang ik mij kan herinneren (en dat is lang). Vroeger, toen ik nog klein was, en ik in gezelschap van m’n zus het bureau binnenwandelde, ging ik op ontdekkingstocht tussen de schatten, groot en klein. Elke keer leken er weer andere dingen te staan in dat wondere bureau. Schilderijen hier, kleinoden daar, aan magie kwam het niets te kort. Onder het goedkeurend oog van Albert beelde ik me in welke geschiedenis dat ene gebruiksvoorwerp had. Het bureau werd een heel klein beetje een vaste stek, waar ik  terechtkon als ik na school nog niet naar huis wilde, als ik tijd te overbruggen had, als ik van de bibliotheek kwam en met mama naar huis zou gaan… En met de jaren leerde ik zelfs het hele gebouw kennen. Vroeger telde enkel het bureau, de rest was groots en saai en overladen. In werkelijkheid is er niets leuker dan je af te vragen wat de muren je kunnen vertellen over al die jaren dat ze er al staan. Ik zou niets liever doen dan door de gangen en kamers en bureaus dwalen, me afvragend wie er allemaal over diezelfde vloeren gelopen heeft, hoe ze leefden, wat ze dachten, welke scènes er zich hebben afgespeeld,… Later, toen m’n zus het huis uit zwierf en ik nog slechts alleen het bureau binnensloop, verdween ook een beetje de magie. Oh, er lagen nog steeds dingen te slingeren en ook Albert was nog altijd trouw op post, maar niets van dat alles kon de portretten van Koningin Astrid  of een oude, oude portefeuille door de ogen van een klein meisje overstijgen. Laatst is zelfs Albert verdwenen. Na al die jaren trouwe dienst in mijn mama’s bureau is hij is vervangen door een niet zo tot mijn verbeelding sprekend modern schilderij. Het is even wennen (net zoals de nieuwe kasten -maar die zijn wel massief en antiek). Gelukkig duikt er af en toe toch nog een verdwaald/rondslingerend/in transit*  stuk uit de collectie van mama’s big boss op. Dan vraag ik me nog steeds gefascineerd af wat dat ding allemaal al gezien heeft in zijn bestaan. Dat geldt ook voor de wereldbol  -zo’n oude, in glas met vergeeld papier rond en een lamp binnenin. Hij vergezelde Albert al net zo lang op de kast in de buurt. Net nog is hij hersteld: hij geeft weer licht! Belangrijk genoeg om de wereldbol eindelijk eens in het stopcontact te steken en de kaart van naderbij te bekijken. De wereldbol overtrof mijn stoutste verwachtingen en de magie van weleer had me al snel weer in de ban. En hoe! Een kaart uit vergeten jaren, een wereld die er helemaal anders uitzag. Geen België, geen USA, een heel ander Latijns-Amerika -al jaar en dag mijn droomreisbestemming. Ik droom weg bij de gedachte aan de geschiedenis van het ding. Tot mama me onderbreekt: nu hij hersteld is, zal hij snel een andere bestemming krijgen.  Zelfs in mama’s bureau, toch een vaste waarde, gaat de tijd voorbij.

*schrappen wat niet past.