Guilty pleasures II

I plead guilty. Ik heb het stiekem een beetje voor 5 Seconds of Summer. Moderne boyband, zou je ze kunnen noemen. Ik ken daar wel iets van ;-) Ze doen me een beetje denken aan Good Charlotte. Toen ik 16 was, was dat de band van m’n leven (en ook een soort moderne boyband). Zou ik nu 16 geweest zijn, zou 5 Seconds of Summer ongetwijfeld wel een beetje de band van m’n leven geweest zijn. En dus vind ik ze stiekem wel okay. Gezien ze zichzelf als pop-punk omschrijven, is die vergelijking ook niet helemaal van de lucht, eigenlijk. Hun singles zijn ook zo’n vervelende oorwurmen die je dagen later nog meeneuriet. Het meeste hou ik van Amnesia – toevallig, of ook niet – geschreven door mijn favoriete tweeling uit Good Charlotte, de Madden Brothers.

Ach wat. I give up. Ik ben een sucker voor dit soort meligheid. En dat is reden genoeg om dit liedje plat te draaien.

Learning how to love me, Pt. XLIII

Learning how to love me, Pt. XLIII

El Canto Del Loco II

Omdat El Canto Del Loco eigenlijk een heel klein beetje geweldig is. En de Radio Colifata versies van hun nummers nog meer.

Omdat El Canto Del Loco de zang van de zot betekent, en dat ergens op een vreemde manier helemaal toepasselijk is op vandaag.

Maar meer nog omdat El Canto Del Loco ook altijd een beetje troost kan bieden op donkere dagen als deze. Puede Ser en Llueve En Mí in deze versies in het bijzonder. Omdat meer woorden even niet nodig zijn.

Learning how to love me, Pt. XLII

Learning how to love me, Pt. XLII

Nog eens Lynyrd Skynyrd

Omdat ik daar schijnbaar geen genoeg van krijgen, de laatste tijd. Staat helemaal bovenaan mijn verlanglijstje: hun eerste lp, (Pronounced ‘Lĕh-‘nérd ‘Skin-‘nérd). Een originele, één die echt uit 1973 stamt, dus. Dat ik nog als vinyl verzamelaar ga eindigen. Alsof al die cds nog niet genoeg waren.

Ik weet niet goed wat het is, maar ik moet dat hier dus elke dag opzetten. Ik heb Tuesday’s Gone eigenlijk al opgenomen in de Songbird reeks en dat zou voldoende moeten zijn. Maar ik zou er hele dagen naar kunnen luisteren en het zou nog niet genoeg zijn. Ik krijg zowaar vochtige ogen, af en toe (dat ligt natuurlijk aan het hoog pollen gehalte in de lucht dezer dagen). Ik wieg mee met de muziek en het troost, enzo.

Lynyrd Skynyrd is helaas ook synoniem voor vreselijke tragedie: 20 oktober 1977, een vliegtuigcrash. Drie bandleden, waaronder de zanger, overleven niet. Lynyrd stopt noodgedwongen maar hervat de tocht zo’n 10 jaar later, met de broer van de zanger als nieuwe vocale kracht. Hier en daar nog wat verschuivingen en toevoegingen, maar in essentie: ze staan er weer. Kan nooit hetzelfde zijn, dacht ik, laat ik maar nooit naar het Lynyrd Skynyrd van na 1987 luisteren. Nu blijkt natuurlijk dat niet alleen Ronnie Van Zant een prachtig stemgeluid heeft, maar dat zijn broer Johnny niet bepaald moet onderdoen. Ik heb me nog niet gewaagd aan een heus studioalbum van dat nieuwere Skynyrd, maar onderstaande live versie van Tuesday’s Gone raakt alvast de gevoelige snaren.

Het zijn vast die strijkers. En die stem. En die huilende gitaren (één van de redenen waarom de originele versie mij zo ontroert).

Learning how to love me, Pt. XL

Learning how to love me, Pt. XL

Songbird pt. XII

Ik keer terug naar Alice in Chains. Want met Mike Starr of Mike Inez, Layne Staley of William DuVall, in al hun vormen: ik kan er niet rond. Ik wou eigenlijk maar één liedje per band opnemen in Songbird, maar voor sommige bands moet een mens gewoon een uitzondering maken ;-)

Een ode aan Layne Staley van het nieuwe Alice in Chains (met Elton John op de piano, als ik mij niet vergis). Dat idee alleen al maakt het de moeite waard. Een beetje een weemoedig en melancholisch sfeertje, maar, oh, zo schoon, waar mijn hart telkens weer een klein beetje van smelt.

Learning how to love me, pt. XXXVIII

Learning how to love me, pt. XXXVIII

Nutshell

We chase misprinted lies, we face the path of time
And yet I fight and yet I fight this battle all alone
No one to cry to, no place to call home

My gift of self is raped, my privacy is raked
And yet I find, yet I find repeating in my head
If I can’t be my own, I’d feel better dead

Alice in Chains is geweldig. Nutshell is een geweldig mooie song. En Ryan Adams maakt er zowaar een nog schonere cover van. Op een avond als deze, vol van blues, vult die schoonheid mij met een beetje geluk (duizend miljoen keer opnieuw).